พียงครั้งเดียว ดูให้ดี!”
ซูเฉินกล่าวอย่างราบเรียบ
จากนั้น แสงกระบี่พริบพราย
ฟึ่บ!
ปราณกระบี่สีขาวบริสุทธิ์แทงทะลุอากาศดั่งสายรุ้ง พริบตานั้นสายลมแรงพัดผ่าน ปราณกระบี่พลุ่งพล่าน
กระบี่เพลิงนภาในมือซูเฉินดูคล้ายแยกตัวเป็นกระบี่นับพันสาย พัดลมแรงดั่งมังกรล่องเวหา ฝังอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆ แฝงจิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัว
แสงกระบี่เปล่งประกาย ดั่งมังกรว่ายหรือหงส์ร่อน กระบี่เพลิงนภาในมือเขาราวกับกลายเป็นเทพมังกร ลากแสงกระบี่จำนวนนับไม่ถ้วนผ่านความว่างเปล่า
กระบี่ของซูเฉิน…เร็วเหลือเกิน!
ราวกับเรียกยืมพลังแห่งสวรรค์และปฐพี คลื่นพลังถาโถม ปราณกระบี่ตัดทำลายทุกสิ่งราวกับจะถล่มฟ้าทะลายดิน!
จิตวิญญาณแห่งกระบี่นั้น ทำเอาหลิวกู่เฉิงตกตะลึงในทันที
“นี่มัน…เจตจำนงแห่งกระบี่งั้นหรือ?! ไม่…นี่คือพลังแห่งกระบี่ซึ่งน่ากลัวยิ่งกว่าเจตจำนงแห่งกระบี่ เป็นพลังที่สามารถควบรวมพลังแห่งสวรรค์และปฐพีได้! เขาทำได้อย่างไร?!”
ร่างหลิวกู่เฉิงสั่นสะท้านไปทั้งตัว
เขาเคยเห็นหลิวเหวินเหยียนใช้กระบี่ลมใบหลิวมาก่อน
หลิวเหวินเหยียนมีเจตจำนงแห่งกระบี่ก็จริง แต่หากเทียบกับซูเฉินในยามนี้ กระบี่ของหลิวเหวินเหยียนก็ไม่ต่างอะไรกับหิ่งห้อยเที
