พูดก็คือพวกเขาตกลงกันว่าจะไม่สนใจเรื่องอื่น และปลดปล่อยแค่ความใคร่เท่านั้นไม่ใช่หรือ ไม่ว่าชูซังอูจะมีจิตใจเหมือนโรงเผาขยะหรือไม่ เขาควรจะมองข้ามไปอย่างเยือกเย็น เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็กลับมา ‘เยือก-เย็น’ อีกครั้ง
ถึงอย่างไรก็คืนนี้แล้ว มีเซ็กซ์ ปลดปล่อยความใคร่ แล้วก็จบ มีเซ็กซ์ ปลดปล่อยความใคร่ แล้วก็จบ
เขาพูดประโยคนั้นซ้ำๆ อยู่ในหัว แต่วินาทีที่ซังอูเข้ามาในเต็นท์ ความคิดนั้นก็พังทลายลง เขาจงใจสร้างที่นั่งว่างขึ้นมาเพื่อจับให้ซังอูมานั่ง เซอร์วิสนั่นนี่เพื่อไม่ให้ซังอูไป งานที่คิดจะทำแค่ตอนเปิดร้าน เขากลับอยู่จนเลิก และกลายมาเป็นแบบนี้
หนุ่มสาวที่นั่งตรงข้ามกันที่โต๊ะใต้แสงเทียนช่างดูเหมาะสม ผู้ชายทื่อๆ กับผู้หญิงน่ารัก ผู้ชายที่ทำเหมือนไม่แยแสแต่จริงใจ กับผู้หญิงกระตือรือร้นมีไหวพริบและนุ่มนวลมีเสน่ห์ ถึงจะเห็นอยู่ตำตาว่าซังอูไม่สนใจรยูจีฮเยเลยสักนิด แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบอารมณ์
