เมียงั้นเหรอ! เศร้าเกินไปแล้ว แถมยังเป็นพี่น้องคนละแม่กับฮวีฮยอลอีก... พลิกล็อกจนขนลุกเลย”
“ไม่ใช่คนจริงๆ สักหน่อย ทำไมต้องร้องไห้ด้วย”
“เพราะมันเศร้าไงคะ แล้วพี่อ่านอะไรเหรอคะ”
“ซอนฮีกับแจยอง”
“สนุกไหมคะเรื่องนั้น”
“ไม่”
ตั้งแต่เกิดมาเขาเพิ่งเคยอ่านตอนจบที่ไม่สนุกขนาดนั้นเป็นครั้งแรก เขาแค่พลิกหน้าต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดอะไรเพื่ออ่านชื่อที่โผล่มาซ้ำๆ เท่านั้น
พวกเขาออกจากคาเฟ่การ์ตูนแล้วเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยครู่หนึ่ง ในระหว่างนั้นจีฮเยก็บอกว่าเธอชอบลืมเรื่องในชีวิตประจำวันจึงเขียนไดอารี่รูปทุกวัน และยืนกรานว่าจำเป็นต้องมีรูปเพื่อนร่วมทางด้วย พวกเขาจึงหยุดเดินครู่หนึ่งเพื่อถ่ายเซลฟี่ด้วยกัน จากนั้นฝีเท้าของซังอูก็หยุดลงหน้าโปสเตอร์ที่ติดอยู่บนผนัง
