ซังอูปิดปากเงียบจนกระทั่งแจยองสูบบุหรี่หมดไปหนึ่งมวน อีกฝ่ายใช้รองเท้าดับก้นบุหรี่ หลังจากนั้นก็ยกมือขึ้นถูหน้าราวกับกำลังล้างหน้า ซังอูไม่ได้ดูเวลาจึงไม่แน่ใจนัก แต่เขารู้สึกว่าเวลาผ่านไปนานทีเดียว ณ ปลายทางของการรอคอย ซังอูก็ได้สบตากับแจยอง
“โอเค ก็ชัดเจนดีนะ ถ้านายเข้าใจได้แค่นั้น งั้นก็เรียกว่าความใคร่แล้วกัน”
แจยองพึมพำด้วยรอยยิ้มเย็นชาแล้วกระดิกนิ้วเป็นสัญญาว่าให้เข้าไปหา เจ้าตัวไม่ยิ้มเลยสักนิดทำให้ซังอูรู้สึกเครียดเล็กน้อย
“รีบมาก่อนที่ฉันจะโกรธมากกว่านี้”
ซังอูค่อยๆ เดินบนเข่าเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ในขณะที่แจยองเอาแต่กระดิกนิ้วด้วยสายตาเย็นชา ซังอูเคลื่อนไปข้างหน้าเรื่อยๆ จนกระทั่งเหลือระยะห่างประมาณหนึ่งโต๊ะกั้นจึงหยุด
“มีอะไรเหรอครับ”
ทันใดนั้นแจยองก็ยกสะโพกขึ้นแล้วขยับตัวมาข้างหน้า เขาคว้ามือของซังอูที่อยู่บนพื้นไปกุมไว้โดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้ซังอูถึงกับแข็งเป็นหิน
“มือก็จับแล้ว”
ชายหนุ่มยื่นมืออีกข้างมากุมแก้มของซังอู แล้วใช้นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากช้าๆ
“จูบก็จูบแล้ว”
ซังอูรู้สึกขนลุกจึงถอยหลังไปเล็กน้อย แต่แจยองกลับรั้งคอเขากลับเข้าไปในอ้อมแขนอีกครั้ง เสียงกระซิบของอีกฝ่ายทำให้ขนบนแขนลุกช
