อนนี้เขารู้ดีแล้วว่าอีกฝ่ายมีนิสัยต้องรักษากฎถึงจะรู้สึกพอใจ น้ำสีใสไหลรินจนเต็มแก้วโซจู
พวกเขาชนแก้วแล้วยกขึ้นดื่มจนหมดพร้อมกัน แจยองคีบถั่วลันเตาต้มสองสามชิ้นใส่ปาก และทอดสายตามองซังอูนิ่งๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย เมื่อไม่มีอะไรจะพูดเขาจึงเติมโซจูลงในแก้วทั้งสอง แล้วพวกเขาก็ปล่อยให้โซจูไหลผ่านคอลงไปอีกครั้ง
“นายนี่ดื่มเก่งนะ”
“ผมเป็นพวกเอนไซม์ย่อยสลายอะเซตาลดีไฮด์[1]ทำงานได้ดีครับ”
“นึกว่าเป็นพวกไม่แตะเหล้าซะอีก”
“ทำไมล่ะครับ”
“ก็เห็นตอนงานรับน้อง นายยืนกรานไม่ดื่มไง”
ซังอูเติมโซจูลงในแก้วของแจยองพลางทำสีหน้าสงสัยพิกล แจยองรับขวดโซจูมารินใส่แก้วของอีกฝ่ายและพูดต่อ
“ฉันก็อยู่ตรงนั้นด้วย”
“อ้อ ตอนนั้นมีเรื่องน่าเหนื่อยใจนิดหน่อย รุ่นพี่เห็นหมดเลยเหรอครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ คนที่ถอดแบตมือถือนายก็ฉันนี่ไง”
“ไอ้คนนั้น… ผมว่าจะแจ้งความข้อหาลักทรัพย์ แต่ตรวจสอบประวัติส่วนตัวไม่ได้ก็เลยล้มเลิกไป”
แจยองกระตุกยิ้ม แล้วคีบถั่วลันเตาใส่ปาก
“ถ้าตอนนั้นฉันไม่ขวางตัวแทนนักศึกษาของเอกนายไว้ นายก็หนีออกไปไม่ได้หรอกนะ”
“มาถึงตอนนี้แล้วยังอยากได้คำขอบคุณอยู่อีกเหรอครับ”
‘ไอ้เด็กนี่ ยังเหมือนเดิมเลย’
มีแต่ตอนเผชิญ
