หน้ากับซังอูครั้งแรกเท่านั้นที่เขาหัวร้อนเพราะได้ยินคำพูดแบบนั้น มาตอนนี้เขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว
“โง่หรือเปล่า ไหนว่าเป็นอัจฉริยะด้านการเขียนโค้ด? อ๋อ หรือเพราะเป็นหุ่นยนต์เลยไม่เข้าใจจิตใจของมนุษย์?”
เมื่อได้ยินแจยองพูดเหมือนที่เคยพูดก่อนหน้านี้ ริมฝีปากของซังอูก็คลี่ยิ้ม ลูกตาที่เห็นแค่ครึ่งเดียวหายไปในเปลือกตาที่ปิดลงมา
‘…โคตรน่ารักเลยว่ะ’
แจยองหลับตาลง ปล่อยให้โซจูไหลลงคอไป
“นอกจากตอนนั้นแล้วฉันยังเจอนายอีกหลายครั้ง”
“ตอนไหนอีกล่ะครับ”
“ไม่กี่ปีก่อนตอนเรียนวิชาเดียวกัน”
“จริงเหรอครับ”
“เออสิ เคยโดนนายไถเงินหน้าร้านขายของด้วย… ตอนงานมหา’ลัยจะขอสัมภาษณ์นายก็คว้าน้ำเหลว”
ซังอูยกโซจูขึ้นดื่มด้วยสีหน้าเหมือนเพิ่งเคยได้ยินเรื่องพวกนี้ครั้งแรก ตอนนั้นเอง พนักงานก็ถือถังออมุกเสียบไม้กับโอะโคะโนะมิยากิที่ดูน่าอร่อยมาเสิร์ฟ ปลาโอแห้งกำลังหดตัวอยู่บนจานขนาดใหญ่
“ฉันรู้จักนายมานานแล้ว ถึงนายจะจำฉันไม่ได้อยู่ตั้งนานแถมยังจำชื่อไม่ได้ก็เถอะ”
“ผมทำอย่างนั้นเหรอครับ”
“นายเรียกฉันว่าคิมยองแจไม่ใช่หรือไง พอนึกถึงแล้วหมดคำจะพูดเลยแฮะ”
แจยองหยิบไม้เสียบขึ้นมาหนึ่งไม้แล้วกัดออมุกเข้าไป ซังอูนั่งนิ่งอยู่
