ครู่หนึ่งก่อนจะทำแบบเดียวกัน พวกเขากินดื่มโดยไม่พูดอะไรกันอยู่ครู่ใหญ่แล้วสั่งเพิ่ม
“ตอนเข้ากรมมีทหารรุ่นพี่คนหนึ่งชื่อคิมยองแจ เขาเป็นพวกน่ารำคาญเหมือนรุ่นพี่เลยครับ เพราะงั้นผมก็เลยสับสนล่ะมั้งครับ”
ซังอูขุดความทรงจำอันแสนเจ็บปวดขึ้นมาเล่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่เพราะแบบนั้นแจยองจึงพูดต่อไปถึงหัวข้อที่นึกสงสัยอยู่บ่อยๆ ได้
“นายเข้ากรมที่ไหน”
“เมืองโกยัง[2]ครับ ทหารปืนใหญ่”
“อ๋า หน่วยทหารปืนใหญ่ช็อนมา ที่นั่นฝึกอย่างโหดเลยไม่ใช่เรอะ”
“สำหรับผมก็โอเคนะครับ”
แจยองแอบคิดว่าซังอูน่าจะเป็นทหารราบที่ปรับตัวเข้ากับการเกณฑ์ทหารไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกผิดคาดที่อีกฝ่ายพูดเรื่องเกณฑ์ทหารเหมือนไม่รู้สึกอะไร
“ชีวิตทหารเป็นไง นอกจากคุณ-คิม-ยอง-แจแล้ว มีใครมาแกล้งอีกไหม”
“ไอ้เวรนั่น ตอนติดยศสิบโทผมได้ย้ายกอง ตั้งแต่นั้นมาก็เลยสุขสบายดีครับ”
“ทำไมถึงย้ายล่ะ”
“เวลาเขาทำตัวน่ารำคาญและสั่งงานแบบไม่ยอมปล่อยให้พักผมยังทนได้ แต่เขาชอบตบหัวไงครับ ผมเขียนคำร้องใส่กล่องร้องทุกข์แต่ก็ไม่ได้รับการแก้ไข ผมก็เลยไปคุยกับผู้บังคับกองร้อย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังแก้ไม่ได้อีก ผมเลยแจ้งความกับสารวัตรทหารครับ”
‘น่ากลัวจ
