ังวะ ไอ้เด็กนี่’
“มีเรื่องทะเลาะกับเด็กคนอื่นหรือเปล่า”
“ถ้าไม่ใช่ตอนที่ต้องพูด ผมจะไม่พูดอะไรเลยครับ กองทัพก็เป็นสถานที่แบบนั้นอยู่แล้วนี่ครับ”
“ไม่มีเรื่องให้ลำบากเลย?”
“ไม่เป็นไรครับ เวลาที่เหลืออยู่ผมได้เรียนอะไรเยอะเลยด้วย ผมได้รับรางวัลแม่นปืนและทักษะการต่อสู้ยอดเยี่ยม ได้สังกัดหน่วยรบพิเศษ เป็นทหารตัวอย่าง แล้วก็เป็นหัวหน้าหมู่ คุณพ่อถึงกับบอกว่าผมเกิดมาเพื่อเป็นทหารเลยครับ”
‘บ้าไปแล้ว’
แต่ถ้าเป็นซังอูก็ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะอดทนต่อความยากลำบากทางร่างกายได้ดี ผิดกันกับแจยองที่อยู่ในกองทัพอย่างยากลำบาก ตั้งแต่เรื่องการตื่นเช้า การเช็ดปืนอย่างไร้ประโยชน์ทุกวัน การอาบน้ำเย็น การจำกัดทรงผม การจำกัดเสื้อผ้า การกักกัน อาหารที่เหมือนอาหารสุนัข การต่อสู้ตัวต่อตัว การเดินขบวน การเฝ้ายามตอนกลางคืน การยืนเวร การเฝ้าระวัง หน้าที่อะไรก็ตามที่ไร้สาระ เขาเกลียดมันทั้งหมด แค่ทางกายภาพยังขนาดนั้น ถ้าไปถึงขั้นใช้วัฒนธรรมหัวโบราณที่เสื่อมโทรมก็คงเกินเยียวยาแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องขึ้นเสียงขู่ให้เด็กกลัว โดยแสร้งว่าไม่ได้เอาตำแหน่งเข้าข่มอยู่
“ฉันเคยเป็นผู้ช่วยครูฝึก”
“อืม…รุ่นพี่ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะอบรมส
