ตอนนั้นเป็นเวลาประมาณสามทุ่มครึ่ง หลังจากทำหน้าต่างค่าสถานะ ช่องเก็บของ และหน้าต่างสกิลเสร็จ แจยองก็หมดแรง เขาบอกซังอูว่าจะพักสิบห้านาที จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงพับแล้วงีบหลับไปครู่หนึ่ง
“รุ่นพี่ครับ ถึงเวลาที่ผมต้องกลับแล้วครับ”
จากนั้นเขาก็ถูกเสียงของซังอูปลุกให้ตื่น แต่เพราะยังง่วงงุนจึงจงใจไม่ลืมตา แจยองรู้สึกอ่อนเปลี้ยจนไม่สามารถบอกลาซังอูว่าให้กลับบ้านดีๆ ได้ หลังจากนั้นครู่หนึ่งเขาก็ได้ยินเสียงเก็บของที่โต๊ะ
“ตื่นเถอะครับ ไหนว่าจะทำรูเล็ตกับไตเติ้ลให้เสร็จภายในวันนี้ไงครับ”
เสียงนั้นแว่วมาไกลๆ แม้น้ำเสียงจะแข็งกระด้างแต่เขาก็ชอบฟัง
“หลับเหรอครับ”
อีกฝ่ายเอ่ยถาม แต่แจยองไม่ตอบ
“รุ่นพี่ หลับเหรอครับ”
ยังคงเป็นคำถามเดิม แต่เสียงฟังดูใกล้ขึ้นเล็กน้อย
“หลับ…จริงๆ เหรอครับ”
เสียงนั้นใกล้เข้ามา อะไรน่ะ จะแอบเขียนหน้าอีกแล้วเหรอ? แจยองตั้งใจจะตื่นอย่างกะทันหันเพื่อทำให้ซังอูตกใจจึงแกล้งหลับต่อไป
“หลับจริงๆ ใช่ไหมครับ พี่”
พี่
คำคำนั้นทำให้แจยองที่เดิมทีคิดจะแกล้งอีกฝ่ายไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นได้ เขารู้สึกเหมือนถูกโจมตีด้วยสกิลหยุดการเคลื่อนไหวทุกรูปแบบ ทั้งกลายเป็นใบ้ ติดสตั๊น ติดสโลว์ ก
