ลายเป็นหิน หยุดเวลา ทำให้สับสน แจยองรู้สึกว่าซังอูที่อยู่ตรงหน้าเปลือกตาที่ปิดสนิทกำลังย่อตัวลงมาและพิจารณาใบหน้าของตนอย่างละเอียด
“จริงๆ ใช่ไหมครับ?”
เสียงที่ได้ยินอยู่ห่างออกไปแค่ปลายจมูก ลมหายใจร้อนรดเปลือกตา ปลายนิ้วของซังอูเฉียดผ่านหน้าผากขึ้นไปลูบไล้เส้นผม สถานการณ์นี้มันอะไรกันเนี่ย แจยองหายใจถี่ขึ้นแต่ยังคงหลับตาแสดงละครต่อไปอย่างใจเย็น
ช่วงเวลาที่ยากจะทานทนยังคงดำเนินต่อไป แจยองคิดว่าถ้าต้องทนไปมากกว่านี้ใบหน้าคงเกร็งจนกระตุกจึงตัดสินใจจะแกล้งพลิกตัวนอนตะแคง ในตอนนั้นเองก็มี ‘อะไรบางอย่าง’ ที่นุ่มนิ่มมาแตะที่ริมฝีปาก
แจยองต้องอดทนไม่ลืมตาอย่างสุดพลัง รักษาความเยือกเย็นด้วยพลังเหนือมนุษย์
ทันใดนั้น ‘อะไรบางอย่าง’ ก็ผละออกไป ตอนที่เขาลืมตาขึ้นก็เห็นแผ่นหลังของชูซังอูหายลับประตูไปแล้ว
