งเพลงอันดุเดือดก็หายไป สีหน้าของซังอูดูสบายใจขึ้นมาก
“ทีนี้ก็เปิดโปรแกรมขึ้นมาครับ”
ได้เวลาแสดงความสามารถ แจยองกลับมายังที่นั่ง จากนั้นก็วอร์มมือแล้ววางมือซ้ายที่คีย์บอร์ด วางมือขวาที่เมาส์
“เริ่ม”
พูดจบ ซังอูก็ย้ายสายตากลับไปมองที่หนังสือซึ่งวางแผ่อยู่บนโต๊ะที่ว่างเปล่า
แจยองคิดว่าซังอูจะเข้ามาแทรกแซงทุกงานแล้วสั่งให้ทำแบบนั้นแบบนี้ แต่ซังอูรักษาคำพูดที่ว่าจะดูแลควบคุมเท่านั้น ด้วยเหตุนั้นแจยองจึงสามารถทำงานได้อย่างสบายใจ ซังอูนั่งอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ จนเหมือนไม่อยู่
ก๊อกแก๊กๆ ในห้องมีเพียงเสียงกดคีย์บอร์ดและคลิกเมาส์ ถ้าไม่นับเสียงฮัมเพลงของยูนาที่ดังมาจากด้านหลังเป็นครั้งคราวก็ไม่มีอะไรรบกวนอีกแล้ว
เขามองไปด้านข้างโดยไม่ตั้งใจเมื่อรู้สึกว่าเวลาผ่านไปไม่น้อยแล้ว ซังอูเท้าศอกสองข้างไว้บนโต๊ะและมองมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ของแจยองแทนที่จะเป็นหนังสือเรียน
ลำคอที่ตรงและยาวของอีกฝ่ายดึงดูดสายตา คอเสื้อของเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำแบะออกเล็กน้อย เผยให้เห็นส่วนที่เป็นผิวขาวเด่นชัด ถ้าได้ถอดเสื้อผ้าไร้ประโยชน์นั่นออกแล้วฝังเขี้ยวลงบนไหล่ลาดนั้น เขาคงตายตาหลับ แต่นั่นเป็นสิ่งที่ได้แต่คิดในใจเท่านั้น
‘อา
