ให้เรียบร้อย จากนั้นซังอูก็พูดต่อ
“ทีนี้ก็เปิดคอมครับ”
แจยองมองเพดานระหว่างที่รอเครื่องบูต
“ก่อนเริ่มทำงาน จัดไอคอนบนหน้าเดสก์ท็อปก่อนครับ”
“แม้แต่เรื่องแบบนี้ก็ด้วยเหรอ”
“มองจากด้านข้างมันดูยากครับ เร็วสิครับ”
ชักจะน่าหงุดหงิดขึ้นทุกที แต่แจยองก็ยอมลบไฟล์ที่ไม่จำเป็นหรือไม่ก็ย้ายไปไว้ที่โฟลเดอร์แยกต่างหาก
“จัดเรียงให้เป็นนิสัยเถอะครับ”
“นี่มันเขตของฉัน ไอ้เด็กนี่ เข้ามาในที่ของคนอื่นแท้ๆ ยังจะมาทำตามอำเภอใจอีก”
“พอรุ่นพี่เป็นคนพูดแบบนั้นแล้วตลกดีนะครับ”
“รู้จักหยอกเหมือนกันนะเรา”
แจยองคลี่ยิ้ม ตอนนี้เขาอยากจะล็อกคอหรือไม่ก็ขยี้หัวอีกฝ่าย แต่นั่นเป็นข้อห้ามของซังอู ซังอูนั่งกอดอกด้วยสีหน้าที่ยังคงดูไม่พอใจ และมองเพดาน จู่ๆ เจ้าตัวก็หมุนเก้าอี้ไปมองยูนาที่นั่งหันหลังให้
“ขอโทษนะครับ ไม่ได้อยู่คนเดียวแท้ๆ เสียงดังเกินไปไหมครับ”
ยูนาเบิกตาโตมองซังอูสลับกับแจยอง
“ตรงนั้นมีเฮดโฟนดีๆ อยู่นี่ครับ ใช้สิครับ”
“…”
ยูนาไม่ใช่คนโกรธง่าย แต่ดูเหมือนเธอจะงงจนได้แต่อ้าปากพะงาบๆ แจยองลุกจากที่นั่งไปหยิบเฮดโฟนบนโต๊ะของยูนาแล้วสวมลงไปบนศีรษะของเธอ หลังจากเสียบสายแจ็กเข้ากับคอมพิวเตอร์ เสีย
