ะเป๋าเป้ไปแขวนที่เก้าอี้อย่างไม่เต็มใจ ในตอนนั้นเองยูนาที่หันมามองก็ตะโกนเสียงดัง
“ใครอะ”
“รุ่นน้องที่ทำโปรเจกต์ด้วยกัน มึงจะทำอะไรก็ทำไป”
“ว้าววว ไอ้เกมที่ทำอยู่ช่วงนี้น่ะเหรอ ชื่อไรอะ อยู่เอกเราเหรอ”
“ชูซังอู เอกคอม ไม่ต้องสนใจสีหน้า อันนี้คือสีหน้ายินดีที่ได้เจอ”
“ชื่อโคตรตลกอะ เหมือนชูซังชูเลย”
ยูนาหัวเราะชอบใจพลางตบมือไปด้วย แจยองรู้สึกหวาดเสียวว่าซังอูจะกลับ แต่อีกฝ่ายแค่นั่งลงด้วยสีหน้าเกร็งๆ เท่านั้น แจยองยื่นห่อขนมที่อยู่บนโต๊ะของซองจินพอดีให้ซังอู
“ตามสบายเลย”
“ไม่สบายแล้วจะให้สบายได้ยังไงครับ”
“ก็จริง”
เมื่อแจยองทำท่าจะเปิดคอม ซังอูก็ยกมือขึ้นห้าม
“เอาขยะไปทิ้งก่อนครับ”
ตอนนั้นเองที่เขาเริ่มเห็นเศษขนม กระป๋องโคล่า ซองบุหรี่เปล่า และก้อนทิชชูที่อยู่บนโต๊ะ แจยองเอาขยะไปทิ้งตามคำสั่งของซังอูอย่างสงบเสงี่ยม ส่วนที่อยู่บนพื้นก็กวาดลวกๆ ไปสุมไว้ที่มุมหนึ่ง
“เก็บถุงเท้าด้วยครับ”
พอนั่งลง คำสั่งต่อไปก็มาทันที แจยองหยิบถุงเท้าที่ยัดอยู่หลังหน้าจอคอมพิวเตอร์มาใส่กระเป๋า
“ระบายอากาศด้วยคับ”
ถึงจะรำคาญแต่เขาก็เปิดหน้าต่าง
“จัดหนังสือครับ”
เขาทำเป็นทนหนังสือแค่ไม่กี่เล่มไม่ได้แล้วจัด
