“เห็นคิดว่าตัวเองแปลกใหม่ถึงได้คาดหวังสูง แต่น่าผิดหวังนะครับเนี่ย”
เขาเตรียมรับมือกับสถานการณ์แบบนี้มาแล้ว แต่คำพูดก็ยังรุนแรงเกินไป แจยองข่มความหงุดหงิด ทำเหมือนไม่สะทกสะท้านพลางนั่งลงบนเก้าอี้แล้วกอดอก
“ทั้งชื่อเกม ทั้งแผนงานยังเหมือนเดิม แก้มาแค่ตัวละคร ภาพนี้มันเข้ากับคอนเซปต์ของเราเหรอครับ”
ซังอูวางกระดาษสามแผ่นที่มีรูปตัวละครลงบนโต๊ะ นิ้วของเจ้าตัวขโมยสายตาของแจยองไป นิ้วที่มีกระดูกปูดโปนออกมายากจะเรียกได้ว่าสวย แต่ถึงอย่างนั้นแจยองก็นึกปรารถนาที่จะจับนิ้วเหล่าเข้าปากแล้วใช้ลิ้นเลียกระดูกแต่ละข้อ เรียวนิ้วดึงปีกหมวกลงเล็กน้อยแล้วกลับลงไปอยู่ใต้โต๊ะอีกครั้ง
“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอครับว่ามันเป็นเกมสำหรับเด็กเล็ก กลุ่มลูกค้าคือพ่อแม่ที่อายุยังน้อย ถ้าสมองปกติดีเขาคงไม่ให้ลูกเล่นอะไรแบบนี้หรอกครับ”
แจยองดึงสติกลับมาอีกครั้ง และจ้องเข้าไปในดวงตาที่ถูกหมวกบังไว้ครึ่งหนึ่งของซังอู
“แบบไหนล่ะ”
ริมฝีปากที่เคยเรียบนิ่งเป็นเส้นตรงแสดงท่าทีไม่พอใจออกมา นิ้วของซังอูปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง และชี้ไปที่ตัวละครตัวแรก เล็บที่อยู่บนนิ้วนั้นสั้นเหมือนเพิ่งตัดออกไปไม่นาน มองเห็นรูปพระจันทร์เสี้ยวสีขาวบริเ
