วณโคนเล็บได้อย่างเด่นชัด
“ตัวละครมะเขือยาวตัวนี้ดูเหมือนพวกนักเลงที่ไตไม่ค่อยดีเลยครับ นี่ไม่ใช่เกมสยองขวัญนะครับ”
ซังอูเลื่อนกระดาษไปด้านข้างแล้วชี้ไปที่ตัวละครตัวที่สอง
“นี่ผักกาดหอมหรือขึ้นฉ่ายครับ? ดูไม่ออกเลย เกมเพื่อการศึกษาจะมาทำแบบนี้ไม่ได้สิครับ”
แล้วก็มาถึงคิวตัวละครตัวที่สามถูกสังคายนา
“มันฝรั่งเดินไปไหนมาไหนด้วยหน่ออ่อน นอกจากจะไม่ถูกต้องตามสัญชาตญาณแล้ว หน้าตายังน่ากลัวด้วยนะครับ นี่เป็นวิธีเคลื่อนที่ที่ดีที่สุดแล้วเหรอครับ”
แจยองพูดไม่ออก ได้แต่แค่นหัวเราะ เห็นอีกฝ่ายปล่อยให้แผนงานที่หมดทางแก้ผ่านได้ก็นึกว่าจะเป็นพวกตาไม่มีแววเสียอีก ทว่าซังอูมีมาตรฐานเป็นของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้นทุกคำพูดล้วนสมเหตุสมผล เขาจึงไม่สามารถทำเป็นเล่นได้
แจยองมองภาพสเก็ตช์ของตัวเองนิ่งๆ ในส่วนของมะเขือยาวที่ดูพิสดารเพราะมันสะท้อนรสนิยมส่วนตัว มันฝรั่งเดิมทีก็วาดมาดีๆ แล้วไม่รู้จะจัดการกับขาอย่างไรจึงฝืนวาดหน่ออ่อนยื่นออกมา ระหว่างที่วาดเขาก็คิดว่ามันพิลึกอยู่บ้าง ส่วนผักกาดหอมเขาแค่วาดเล่นๆ ให้ครบสามแผ่นเท่านั้น อย่างไรก็ตามเขาก็มีเรื่องจะพูดเช่นกัน
“ให้เวลาแค่วันเดียวแล้วจะมาคาดหวังอะไรวะ ไอ้ป
