ีศาจ”
เวลาที่ใช้ในการวาดทั้งหมดคือเจ็ดนาที อย่าว่าแต่หนึ่งวันเลย ชั่วโมงเดียวก็ไม่ถึงด้วยซ้ำ แต่แจยองก็ยังตบโต๊ะพูด การบีบให้คนทำงานตามตารางที่แน่นเอี้ยดเป็นหลักฐานที่แสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้จักวงการนี้ดีพอ แต่ซังอูกลับตอบโดยไม่มีวี่แววของความละอาย
“ผมไม่ได้คาดหวังไปเรื่อยหรอกนะครับ แต่เพราะเป็นรุ่นพี่ต่างหาก”
“…”
คำพูดนั้นทำให้แจยองเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม ถ้าโดนด่าเขาคงจะสู้กลับซึ่งๆ หน้า แต่พอได้ยินคำพูดแบบนั้น เรี่ยวแรงของเขาก็หายไปเสียดื้อๆ แจยองไม่แน่ใจว่ามันเรียกว่าอะไร แต่เขารู้สึกอึดอัดราวกับหัวใจถูกบีบรัด ผลงานที่เขาไม่ได้ทำอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรชูซังอูก็คงไม่ฟัง
“เรื่องแผนจะทำตามแผนเดิมนะครับ”
“ไม่ได้”
“งั้นมีทางเลือกอื่นไหมล่ะครับ”
ซังอูมองมาที่แจยองด้วยสายตาเย็นชา ครึ่งหนึ่งของแววตาคมกริบคู่นั้นถูกปีกหมวกบังไว้ วันนี้เป็นวันเดียวที่แจยองรู้สึกขอบคุณหมวกนั่น
“ฉันจะวางแผนใหม่ ตั้งแต่ต้น”
“ไม่มีเวลาจะมาเสียเปล่าแล้วนะครับ”
“ทำให้เสร็จก่อนการประชุมคราวหน้าก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง วันไหนล่ะ… วันจันทร์นี่หว่า”
แจยองนิ่วหน้า คนอะไรนัดประชุมได้ทุกวี่ทุกวันขนาดนี้ เมื่อดูตาราง
