ละเงยหน้าขึ้นมามองช้าๆ
“ขอเวลาอีกแค่วันเดียว”
เขาร้องขอพอเป็นพิธี เพราะไม่ว่าอีกฝ่ายจะตกลงหรือปฏิเสธ เขาก็จะยืนกรานทำตามความคิดของตน แต่ซังอูกลับหลบตาเขาเล็กน้อยแล้วถอนหายใจ
“เข้าใจแล้วครับ”
‘เอ๊ะ นึกว่าจะปฏิเสธทันทีซะอีก’
ชูซังอูเป็นคนใจอ่อนขนาดนั้นเลยเหรอ? เมื่อถูกแจยองจ้องเขม็ง ซังอูก็กระแอมไอพลางเก็บเอกสาร แจยองแอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้าง นิ้วมือที่เป็นเหลี่ยมเป็นมุม และข้อมือที่มีกระดูกนูนชัดของอีกฝ่าย ก่อนจะตั้งสติแล้วเดินไปที่ประตู ขณะกำลังจะออกจากห้องประชุม เสียงของซังอูก็ดังขึ้น
“ทำงานกับรุ่นพี่ลำบากจริงๆ ครับ”
“ใครกันแน่ที่ต้องพูดแบบนั้น”
ไม่จำเป็นต้องถามว่าประชุมครั้งต่อไปเมื่อไหร่
“พรุ่งนี้เจอกัน”
“ครับ”
ขณะนี้เวลาประมาณห้าโมง เดิมทีแจยองจะต้องไปกินข้าวเย็นกับเพื่อนและไปคลับกันต่อ แต่เขากลับตรงไปยังห้องทำงาน การปรากฏตัวของเขาทำให้รุ่นน้องเจ้าของที่นั่งข้างๆ ประหลาดใจ เพราะแจยองแค่ลงทะเบียนใช้ห้องไว้แต่แทบไม่ได้แวะมาเพราะช่วงนี้ไม่มีงานที่ต้องทำ เขาเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะในรอบหลายเดือน ก่อนจะนั่งประจำที่แล้วหักนิ้ว
“พี่ มาทำอะไรเหรอครับ”
“มีงานให้ทำน่ะ ชเวยูนาไปไหน”
“ไม่รู้ครับ เมื่อ
