เป็นระเบิดไดนาไมต์ มันฝรั่งเป็นระเบิดมือ ผักกาดหอมเป็นกับระเบิด
แกรกๆ ปากกาเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง แจยองทำงานอย่างใจจดใจจ่อจนไม่รู้กระทั่งว่ามีคนโทรมา ซองจินที่นั่งอยู่ข้างๆ สะกิดไหล่และบอกว่ามีสายเข้า แจยองจึงตอบโดยไม่มองอีกฝ่าย
“น่าจะเป็นชเวยูนา นายรับแล้วบอกให้หน่อยว่าไปไม่ได้”
“ครับ! อ๊ะ สวัสดีครับ? พี่ ผมซองจินนะครับ พี่แจยองบอกว่าไปไม่ได้น่ะครับ…ไม่รู้สิครับ เหมือนจะกำลังตั้งใจทำอะไรสักอย่างอยู่นะ…ผมไม่รู้หรอกครับว่าคืออะไร…ไม่นะครับ เหมือนจะยังไม่เป็นบ้า…พี่ครับ พี่ยูนาจะคุยด้วย”
“บอกไปว่าไม่ไป”
“ครับพี่ พี่แจยองบอกว่าไม่ไปครับ…ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ไปด่ากันเอาเองเถอะครับ…ครับ ผมก็ไม่รู้ครับ จริงๆ นะครับพี่…แค่นี้นะครับ… แค่นี้ครับ…ครับ”
ซองจินวางสายแล้วยื่นโทรศัพท์ให้
“พี่ยูนาบอกว่าจะฆ่าพี่น่ะครับ”
แจยองรับโทรศัพท์คืนมา แล้วไล่ดูอย่างรวดเร็วว่าในแอปพลิเคชั่นมาร์เก็ตมีเกมที่มีคอนเซปต์คล้ายกันอีกหรือไม่ ใช่แล้ว โครงการที่แปลกใหม่ขนาดนี้จะไปมีอีกได้อย่างไร เขากลับไปสเก็ตช์รูปต่อด้วยสีหน้ามั่นใจ ขณะเดียวกันซองจินก็ยื่นหน้าข้ามไหล่มาและส่งเสียงอุทานด้วยความประทับใจ
“โห โคตรเท่ อ