น้ำเสียงที่จู่ๆ ก็แทรกเข้ามาถูกปรับให้อ่อนโยนกว่าที่เคยได้ยินหนึ่งระดับ จนถึงตอนนี้เขาเคยได้ยินซังอูพูดจาเพราะๆ แค่ครั้งเดียวเท่านั้น และในช่วงเวลาสั้นๆ นั้นแจยองก็ถูกน็อกโดยสมบูรณ์ แจยองส่ายศีรษะเพื่อสลัดความทรงจำที่อันตรายออกไป
“ถ้าไม่พอใจ ผมจะให้เวลาเสาร์-อาทิตย์ครับ”
ซังอูพูดจาใหญ่โตราวกับว่าเพิ่มวันให้แค่ไม่กี่วันแล้วจะได้งานที่ยอดเยี่ยม
“ส่งแผนมาที่เมลผมตอนเที่ยงคืนวันอา…”
“ฉันไม่ส่ง ไม่ต้องโทรมาทวง”
“ทำไมครับ”
“นั่นไม่ใช่สไตล์ฉัน บางครั้งฉันก็วาดอะไรไม่ออกเลย แล้วมาทำจนเสร็จก่อนหมดเวลาแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็มี”
ดวงตาของซังอูหรี่เล็กลง เป็นสายตาที่บ่งบอกว่าไม่ชอบใจคำพูดนั้น
“เหมือนระเบิดที่ไม่รู้ว่าจะระเบิดเมื่อไหร่เลยนะครับ”
“ถ้ารับมือกับสไตล์การทำงานที่แตกต่างกันแค่นี้ไม่ได้ก็ไม่มีคุณสมบัติจะเป็นผู้นำหรือเปล่า เห็นแบบนี้แต่ฉันไม่เคยพลาดกำหนดการของโปรเจกต์สำคัญหรอกนะ”
“แล้วความสำคัญของโปรเจกต์นี้อยู่ในระดับไหนล่ะครับ”
“ไม่รู้สิ นั่นก็ขึ้นอยู่กับการกระทำของนาย”
“มีแต่คำตอบคลุมเครือทั้งนั้นเลยนะครับ”
ซังอูเก็บเอกสารด้วยสีหน้าเรียบเฉย นั่นหมายความว่าวันนี้เลิกประชุมเร็วอีกแล้ว ซังอูเก็บสัมภาระ
