ลงกระเป๋าเป้แล้วรูดซิปอย่างพิถีพิถัน จากนั้นก็สะพายกระเป๋าไว้บนไหล่อย่างรวดเร็วแล้วเดินไปที่ประตูโดยไม่มองแจยองสักนิด ขณะเปิดประตูได้ครึ่งหนึ่ง เจ้าตัวก็หันกลับมา
“เจอกันในการประชุมครั้งหน้าครับ”
“รีบไปอีกแล้วเหรอ”
“ครับ”
“เหตุผลก็ไม่อยากบอก?”
“ก็รู้ดีนี่ครับ”
ปัง ประตูปิดลงอีกครั้ง
หลังจากซังอูออกไปแล้ว แจยองก็นั่งจ้องเก้าอี้ที่ว่างเปล่า คนสองคนซึ่งต่างกันราวกับกลางวันและกลางคืนจะทำงานร่วมกันอย่างนั้นเหรอ? ไม่มีทางเสียหรอก เห็นได้ชัดว่าพวกเขาขัดแย้งกันทุกเรื่อง และจะต้องเหนื่อยกับการเห็นต่างอยู่เสมอ ชูซังอูเอาแต่พูดจาเป็นงานเป็นการ ถ้าเขาทำตัวสนิทสนมแม้เพียงนิดก็คงถูกผลักไส แจยองเดินเข้ามาในหลุมพรางที่ซังอูขุดไว้ด้วยตัวเองเพราะมีเจตนาแอบแฝงโดยไม่รู้ว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาเสียดายอะไรหนักหนาถึงยังติดอยู่ตรงนี้แม้จะได้ฟังสิ่งที่น่าผิดหวัง ไม่ว่าจะมองมุมไหน การถอนตัวก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด แต่ความภาคภูมิใจของเขากลับไม่ยินยอมให้ล้มเลิกตอนนี้
‘คอยดูเถอะ’
แจยองจินตนาการไปถึงตอนที่ซังอูตาเป็นประกายเมื่อได้เห็นตัวละครที่เขาออกแบบแล้ว ในจินตนาการนั้นอีกฝ่ายประสานมือพูดอย่างตื่นเต้น
‘สุดยอดไปเลย
