ัย และวินาทีที่เขาเห็นแผ่นหลังของซังอูที่กำลังจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เขาก็ตระหนักได้ว่าตัวเองจบสิ้นแล้ว
แม้จะอยู่บนระเบียงทางเดินที่ไม่มีคน ไม่มีใครมอง อีกฝ่ายก็ยังคงเดินตรงแน่วในท่าทางที่ถูกต้อง แจยองมองซังอูแล้วใจเต้น ฝ่ายนั้นสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินคอปกที่ดูเก่า กางเกงขาตรงสีดำมีรอยย่นบริเวณข้อเท้า และหมวกแก๊ปที่สมควรเอาไปเผา ดูจากคำอธิบายอาจไม่มีตรงไหนที่ชวนให้ใจเต้นแต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ทั้งที่สวมวิกหัวล้านหางเปียอยู่ แต่แจยองกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นพระเอกหนังโรแมนติก ทั้งยังรู้สึกวุ่นวายใจ
หลังจากแสดงละครสั้นจบลงด้วยดี เขาคิดว่าซังอูเปิดใจให้นิดหน่อย แต่ในตอนนั้นเองเรื่องราวก็ปะทุขึ้น เขาเข้าไปใกล้อีกฝ่ายแล้วชวนไปดูหนัง จากนั้นเขาก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แจยองไม่ได้คิดจะกลั่นแกล้งหรือทำร้ายซังอูอย่างที่เจ้าตัวคิดเลยสักนิด เขาแค่อยากมองใบหน้าด้านข้างที่กำลังจ้องหน้าจอในความมืดเท่านั้น จริงๆ แล้วเขาคิดว่าแค่ไปดูหนังอีกฝ่ายน่าจะยอมตกลงจึงถามออกไปด้วยความมั่นใจ ก็เขาลงทุนไปตั้งเท่าไร
‘ทำไมผู้ชายถึงไปดูหนังด้วยกัน’ ‘อยู่กับรุ่นพี่แล้วผมเหนื่อย’ คำพูดพวกนั้นสมเหตุสมผล แม้จะมีหลา
