นังสือที่อยู่ในนั้น ระบบประสาทซิมพาเทติกหลั่งสารอะดรีนาลีนออกมามากมาย
ความโกรธที่มีต่อจางแจยองเป็นแรงขับเคลื่อนที่ดี ซังอูสบตากับอาจารย์ด้วยดวงตาที่มีไฟลุกโชน และจดบันทึกด้วยแรงกดดินสอที่แทบจะฉีกกระดาษ เขาจดจำทุกอย่างที่ได้ยิน แค่มองไปที่โจทย์ วิธีแก้โจทย์ก็จะปรากฏขึ้นมาในหัว ถ้าเทียบกับเกมก็เหมือนได้รับฟีเวอร์บัฟ[1] หัวใจของเขาเต้นแรง
ซังอูทนไม่ได้กับการที่ชีวิตประจำวันถูกคนอย่างจางแจยองทำลาย ในวันศุกร์และวันเสาร์-อาทิตย์ซังอูใช้ชีวิตอย่างเต็มที่กว่าปกติด้วยความมุ่งมั่นว่าเขาจะไม่ตกเป็นเหยื่อ เขานั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะโดยไม่ลุกขึ้นเลยเป็นเวลาหลายชั่วโมง เวลาว่างเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างทำงานพิเศษเขาก็นั่งแก้โจทย์ที่อยู่ในการบ้าน เขาขึงตามองตัวหนังสือ แม้จะเป็นแค่ความสงสัยเล็กๆ น้อยๆ เขาก็ศึกษาค้นคว้าอย่างลึกซึ้ง ไม่ปล่อยผ่าน
เมื่อกลับถึงบ้านในคืนวันอาทิตย์เขาก็ล้มตัวลงบนเตียง
ฟีเวอร์บัฟต่อเนื่องตลอดสามวันหมดลงแล้ว ซังอูรู้สึกหดหู่เล็กน้อย และรู้สึกเหนื่อยล้าอย่างรุนแรงจึงพยายามไม่คิดอะไร แต่เมื่อล้มตัวลงนอนมองเพดาน ความคิดจุกจิกไร้สาระก็ผุดขึ้นมาเต็มหัว ทั้งหมดนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนคนเดียว
