หนักๆ แต่สม่ำเสมอค่อยๆ ไกลออกไปจนกระทั่งไม่ได้ยินอีกเลยในที่สุด
‘ก็ดีแล้วนี่’
วินาทีนั้นซังอูรู้สึกโกรธมากจนลืมเรื่องดรอปเรียนไปจนหมดสิ้น เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าโดยไม่อาบน้ำเพื่อไม่ให้เข้าคาบต่อไปสาย ทุกเรื่องที่เขากลุ้มใจก่อนที่จางแจยองจะมาหากลายเป็นภาพเบลอ เพราะอีกฝ่ายเข้ามาทำลายทุกอย่างอยู่ช่วงหนึ่ง ซังอูจึงเกิดความอวดดีอยากจะเรียนเทอมนี้ให้จบอย่างเด็ดเดี่ยว
‘อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกนะ’
นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้ยินประโยคนั้น ไม่ว่าจะตอนนั้นหรือตอนนี้มันก็เป็นประโยคที่ระคายหูและน่ายินดีในเวลาเดียวกัน หลังจากได้ฟังประโยคนั้น เจ็ดนาทีต่อมาซังอูก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและสะพายกระเป๋าออกจากบ้าน เขาปั่นจักรยานจนขาแทบหักตรงไปยังมหาวิทยาลัย พอมาถึงก็หมดคาบแรกพอดี ซังอูพ่นไอร้อนออกทางจมูกพลางมุ่งหน้าไปยังคณะวิศวกรรมศาสตร์
เมื่อจางแจยองประกาศว่าจะออกไปจากชีวิตของเขา เรื่องกลุ้มใจก็หายไปด้วย ตอนนี้เหลือเพียงการฟื้นฟูส่วนที่ถูกพายุพาดผ่านเท่านั้น ซังอูยืนอยู่หน้าห้อง 303 รอให้คนด้านในออกมาแล้วเข้าไปนั่งที่ของเขาที่ไม่มีอะไรให้รกหูรกตา เขาเปิดหนังสือเรียนด้วยพลังใจเต็มเปี่ยมกว่าทุกครั้ง และเริ่มอ่านตัวห
