าจารย์เก็บไมโครโฟนเสร็จก็ยื่นให้ผู้ช่วยฯ แล้วจ้องซังอูเขม็ง แววตาของอีกฝ่ายรุนแรงและเฉียบคม แต่ซังอูก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
“ผมคาดหวังในตัวคุณมากนะ นักศึกษาซังอู”
“รู้จักผมด้วยเหรอครับ”
“ในภาคเรามีอาจารย์คนไหนไม่รู้จักคุณด้วยเหรอ”
อาจารย์ยิ้มบางๆ บางมากจนดูไม่เหมือนรอยยิ้ม
“แม้ช่วงแรกคุณจะทำให้ผมผิดหวัง แต่ยังไม่สายเกินไป ตั้งแต่นี้ไปก็ตั้งใจดีๆ ล่ะ”
“ครับ”
ซังอูค้อมตัวลาแล้วเดินไปที่โรงอาหาร เขาติดนิสัยกินข้าวไปเหลือบมองข้างๆ ไปเผื่อว่ามีใครมานั่งเสียแล้ว แต่ไม่ว่าเขาจะมองไปรอบๆ โรงอาหารอีกกี่ครั้งก็ไม่มีใครอยากนั่งข้างเขา ซังอูกินข้าวเสร็จในเวลาปกติ ก่อนจะเดินไปที่ทางออก
เมื่อเข้ามาในร้านขายของชำ เจ้าของร้านก็ตะโกนขึ้นมาทันที
“พ่อหนุ่ม! กาแฟมาแล้วนะ!”
“อ้อ…ครับ”
“มาเยอะเลยล่ะ เลือกไปให้เต็มที่เลย”
แม้ไม่ได้ควบคุมแต่เท้าของซังอูก็ก้าวไปที่ตู้แช่ตู้ที่สามโดยอัตโนมัติ เขายื่นมือไปเปิดตู้แล้วหยิบกาแฟจากแถวที่ห้าออกมา
‘ที่บ้านก็มีตั้งเจ็ดกระป๋องนี่หว่า’
เขาออกจากร้านพลางเปิดกระป๋อง ผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปแบบนี้ย่อมมีรสชาติเหมือนเดิม แต่น่าแปลกที่เขากลับรู้สึกว่ามันไร้รสชาติ จากนั้นซังอูก็เข้าใจว่าทุกอย
