่ามิตร วินาทีนั้น ความกลัวของซังอูเปลี่ยนเป็นความต่อต้าน
“ผมบอกแล้วไงครับว่าไม่จำเป็นต้องตอบแทน กลับไปก่อกวนเหมือนวันแรกยังจะดีซะกว่า อย่ามาทำตัวแปลกๆ แบบนี้”
“ฉันทำอะไร”
“ทำไมต้องมากระซิบด้วยล่ะ!”
“งั้นจะให้ตะโกนในห้องสมุดหรือไง”
ซังอูเดินกระแทกไหล่แจยองแล้ววิ่งกลับไปที่ห้องอ่านหนังสือ บรรณารักษ์เบิกตากว้างมองมาคล้ายลังเลว่าจะเข้ามาขวางดีหรือไม่ เขากวาดทุกอย่างลงกระเป๋าอย่างลวกๆ ถือกระเป๋าไว้ในมือโดยไม่แม้แต่จะปิดซิปแล้วออกมาที่ประตู เขาวิ่งราวกับกลัวว่าจะมีใครตามมา แต่เบื้องหลังก็ไม่มีวี่แววอะไร
