ีฮเยจึงหยุดพูด
“ฉันไม่ได้สนใจหรอกนะคะ พอดีเพื่อนชอบพี่แจยองเลยมาเล่าให้ฟังบ่อยๆ”
“เหรอ? ทำไมถึงชอบล่ะ”
“หล่อไงคะ”
เรื่องนั้นซังอูก็ยอมรับ
“เล่นกีฬาเก่งด้วย”
ฝ่ายนั้นก็เล่นสเก็ตบอร์ดเก่งจริงๆ นั่นแหละ
“นิสัยก็ดีมากๆ ด้วยไงคะ”
ประโยคต่อมากลับเป็นสิ่งที่เขาไม่เห็นด้วย
“ไม่ใช่เหรอคะ? พวกพี่ก็สนิทกัน น่าจะรู้ดีอยู่แล้วนี่คะ”
“ไม่สนิทเลยสักนิด”
ไอ้บ้า ไอ้ซาดิสต์ ไอ้มะเร็งมนุษย์นั่น หมู่นี้แสร้งทำตัวเป็นคนดีอย่างเห็นได้ชัด ในหัวของซังอูมีแต่คำพูดสุดโต่งผุดขึ้นมาเพื่อบอกกับจีฮเยผู้ซึ่งไม่รู้จักแจยองดี
“จริงสิ ก่อนหน้านี้พี่เคยดุฉันไม่ให้พูดถึงพี่แจยองอีก แล้วนี่อะไรคะเนี่ย!”
เมื่อถูกจี้จุด ซังอูจึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน โชคดีที่อาจารย์กลับเข้ามาพอดี
