ทันทีที่เห็นคำว่า ‘คนขี้เมา’ ซังอูก็นึกถึงแจยองที่ไม่สามารถเดินตัวตรงได้ แม้จะพยายามนึกถึงคนเมาคนอื่น แต่เขาก็คิดไม่ออก ด้วยเหตุนั้นเขาจึงลองจินตนาการถึงขวดเหล้าหรือปลาวาฬ[2] แต่ภาพที่เคยติดอยู่ในหัวกลับมีอิทธิพลมากเกินไป
ซังอูทำอะไรไม่ถูกจึงนั่งนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนจะลุกพรวดขึ้นและหยิบเครื่องดื่มขึ้นมา จากนั้นก็ก้าวเร็วๆ ลงจากบันไดและเดินผ่ากลางโถงห้องสมุดไป
ซังอูชอบแก้ปัญหา แม้มันจะไม่ใช่ปัญหาของเขา แต่ถ้าประโยคที่เขียนไว้บนกระป๋องเป็นความจริง (บนนั้นเขียนไว้ว่าเครื่องดื่มแก้เมาค้างมีสิทธิบัตร) ก็สามารถแก้ปัญหาได้เท่านั้นเอง
ความจริงแล้วมันเป็นความคิดที่สะเพร่าไปหน่อย เพราะบางทีแจยองอาจจะดื่มเครื่องดื่มแก้เมาค้างไปแล้วก็ได้ แจยองอาจจะกลับบ้านไปแล้วก็ได้ แม้ในใจจะยังเต็มไปด้วยคำถามที่วนเวียนไม่รู้จบ แต่ซังอูก็ยังคงเดินต่อไปอย่างแน่วแน่ เขากะจะเอาไปวางไว้ที่ห้องชมรมการละครเพราะไม่รู้ว่าแจยองอยู่ที่ไหน นั่นนับว่าเขาได้ทำอย่างสุดความสามารถแล้ว ซังอูไม่จำเป็นต้องทำมากไปกว่านั้น
ซังอูชะงักฝีเท้าระหว่างทางมุ่งหน้าไปยังสโมสรนักศึกษา สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ใครคนหนึ่งซึ่งอยู่ไกลออกไป จากระยะนี้มองเห็นห
