น้าได้ไม่ชัดนัก แต่เขาก็สามารถมองเห็นได้ว่าอีกฝ่ายกำลังหัวเราะด้วยสีหน้าเหยเก ขยับมือกลางอากาศอยู่หลายครั้ง องศาการงอขาไม่เหมือนใครอื่น และมีเสื้อโค้ทสีเขียวถูกถอดทิ้งให้แผ่หลาอยู่บนพื้น
แจยองนั่งอยู่บนม้านั่งตัวหนึ่ง และมีผู้หญิงผมสั้นประบ่าสีเหลืองสดใสยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า สีหน้าของแจยองดูไม่ดีเท่าไร แต่ก็ดูดีขึ้นกว่าที่เห็นในคาบเรียนมาก พอแจยองกุมท้องและแสดงสีหน้าเจ็บปวด ผู้หญิงคนนั้นก็หัวเราะออกมา พวกเขาพูดคุยอะไรกันสักอย่างแล้วฝ่ายหญิงก็ต่อยแขนคนตรงหน้า เสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มกว้าง
ซังอูหันหลังขวับเดินไปอีกทาง เขาก้าวขาไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดอะไร รู้ตัวอีกทีเขาก็มาอยู่หน้าสนามฟุตซอลที่กำลังก่อสร้างแล้ว คนงานที่เคยทักเขาด้วยคำพูดประหลาดๆ เมื่อวันก่อนกำลังทำงานอยู่ ซังอูก้าวฉับๆ เข้าไปหาอีกฝ่าย ทำเอาชายสวมหมวกนิรภัยตกใจ
“พ่อหนุ่ม! ทำไมถึงมาเวลานี้ล่ะ”
“หมายความว่ายังไงเหรอครับ”
ซังอูยื่นเครื่องดื่มที่อยู่ในมือออกไป
“ดื่มนี่สิครับ”
“หืม? อะไรเหรอ… ลุงเลิกเหล้าแล้วนะ”
“ยังไงก็ดื่มเถอะครับ”
ซังอูวิ่งตรงกลับมาที่ห้องสมุด แม้ช่วงนี้เขาจะทำอะไ
