แล้วก็ยกขึ้นอีกครั้ง ลองดู”
“…อ่อล-จึ”
“เอ้า? กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีกละ งั้นลองออกเสียงสองอีกที”
“นี-อี๋”
“เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย จู่ๆ ทำไมกลายเป็นงี้อะ เครื่องเจ๊งไปแล้วเหรอ นายน่ะ ถ้าผ่านเรื่องนี้ไปไม่ได้ ไม่มีทางพรีเซนต์ได้คะแนนเต็มหรอกนะ”
ทันใดนั้นซังอูก็หยิบฉากกั้นที่พับไว้มาพัดหน้า ส่วนแจยองกำลังหยิบอะไรสักอย่างในกระเป๋าจึงหันหลังไป เมื่อหันกลับมาเขาก็ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ซังอู
มันเป็นกระดาษที่เต็มไปด้วยตัวอักษรจีนแบบย่อ เมื่ออ่านเนื้อหาดูก็พบว่าเป็นบทสนทนาหลอกเอาเงินทางโทรศัพท์ระหว่างพ่อค้าสมัยราชวงศ์ชิงกับลูกค้า ซังอูตาเบิกกว้าง เพราะนอกจากจะเรียบเรียงเนื้อหาอย่างเป็นระเบียบแล้ว ยังมีคำอ่านเป็นตัวพินอิน[7]เขียนไว้ทั้งหมด เมื่อลองอ่านอย่างละเอียดจึงพบว่ามันไม่ใช่บทละครที่แค่นำประโยคตัวอย่างมาเรียงต่อกัน แต่มีการเติมประโยคให้สอดคล้องกับบริบทและไม่มีการเว้นว่าง ถ้าเขาทำคนเดียวคงต้องใช้เวลาค้นในอินเทอร์เน็ตอยู่นาน และต่อให้ทำเต็มที่ก็ต้องมีสักจุดที่ไม่สมบูรณ์
เมื่อทั้งคู่สบตากัน แจยองก็เผยยิ้ม
“ไม่มีคำชมหน่อยเหรอ”
“เอาคำหยาบออกหมดแล้วเหรอครับ”
แจยองตอบว่าหมดแล้ว แต่ซังอูไม่เชื่อจึงเร
