่ เมื่อแจยองได้ฟังก็ใช้กำปั้นปิดปากหัวเราะตาหยี แต่เมื่อเห็นสีหน้าของซังอู เขาก็หยุดขำ
“ผมอ่านถูกแล้ว รุ่นพี่หัวเราะเยาะทำไมครับ”
“ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะ นาย…”
เขาพูดอ้อมแอ้ม
“ช่างเถอะ ก่อนอื่นเสียงแรก[6]นายออกเสียงแบบตอนนี้แหละดีแล้ว แต่ลากเสียงยาวอีกนิด”
แจยองพูดให้ฟังเป็นตัวอย่าง แล้วซังอูก็ออกเสียงตาม
“ดีมาก เสียงสองจะอารมณ์แบบลากเส้นจากล่างขึ้นบน ดูนะ เหมือนเครื่องบินบินขึ้น”
แจยองตั้งแขนเป็นแนวทแยงแล้วค่อยๆ ยกขึ้นเหมือนเครื่องบิน คราวนี้แจยองก็เป็นฝ่ายพูดก่อน แล้วซังอูค่อยพูดตาม
“อย่างนั้นสิ พอสอนก็ทำได้ดีนี่หว่า”
มือของแจยองแตะท้ายทอยของซังอูโดยไม่ทันตั้งตัว ลูบอยู่สองสามครั้งแล้วผละออกไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกแปลกๆ ณ บริเวณนั้น ซังอูตกใจจนลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง เขาเคยเรียนมาว่าร่างกายของมนุษย์วิวัฒนาการขึ้นเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีรูปแบบต่างๆ ของธรรมชาติ ดูเหมือนว่าร่างกายของเขาจะมองว่ามือของแจยองเป็นภัยคุกคามและทำให้ทั่วทั้งร่างเครียดเขม็ง
แจยองไม่ได้มองซังอู เขาขยับมือด้วยสีหน้าจริงจังราวกับกำลังจดจ่ออยู่กับการสอนของตัวเอง
“ดูที่เสียงสามนะ มันจะอารมณ์แบบลดมือลงมา ตักข้าว
