“วอเมิน-มิงทีเยน-อี-ฉี่-ชีคาน-ตีเอนอิง-บา?”[2]
แจยองนั่งนิ่งฟังซังอูถามว่า ‘พรุ่งนี้เราไปดูหนังด้วยกันไหม’ แล้วยิ้มแปลกๆ เขากระแอมแล้วตอบอย่างรวดเร็ว
“เหินห่าว ค่าน เสินเมอ เตี้ยนอิ่ง?”[3]
“ไม่ใช่ประโยคนั้นนี่ครับ”
ซังอูขมวดคิ้ว ในหนังสือเขียนไว้ว่าไปไม่ได้เพราะไม่มีเวลาชัดๆ แต่อีกฝ่ายดันตอบอะไรแปลกๆ คนคนนี้ไม่ล้อเล่นสักวันมันจะตายมั้ง
“ฟังออกด้วยเหรอ แปลว่าอะไรล่ะ”
“บอกว่าดีเลย แล้วก็ถามว่าจะดูหนังเรื่องอะไรไงครับ พูดตามหนังสือเถอะครับ”
“ว่าแล้วเชียว นายเป็นพวกอ่าน เขียน ฟังได้ดี แต่การพูดนี่ถือว่าสาหัสสำหรับระดับกลาง”
“ผมอ่านตามหนังสือครับ”
“ภาษาน่ะ ถ้าสื่อสารไม่รู้เรื่องก็ไม่มีความหมายสิ แต่ละประเทศมีวิธีการพูดต่างกัน แต่นายไม่พยายามจะทำให้ใกล้เคียงต้นฉบับเลยไม่ใช่หรือไง”
‘อะไรของเขา ทำตัวเป็นครูหรือไง’
ซังอูรู้สึกต่อต้านเป็นอันดับแรกแต่มันกลับตามมาด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดตอนปี 1 เทอม 1 ที่เขาได้เกรด A0[4] ในวิชา ‘ภาษาจีนระดับต้น’ อยู่คนเดียว ท่ามกลางเพื่อนๆ ที่ได้ A+[5] และสาเหตุหลักที่เขาถูกหักคะแนนก็คือการออกเสียง
“ลองอ่านอันนี้ดูซิ”
ซังอูตั้งใจอ่านประโยคที่นิ้วเรียวยาวนั้นชี้อย่างเต็มที
