ม่สวมเสื้อขนเป็ดสีแดงหรือแว่นตาเท่านั้น จางแจยองราวกับเป็นคนละคนอย่างสิ้นเชิง เหมือนที่ซังอูไม่รู้ว่าเจ้าตัวคือคนคนเดียวกับพนักงานพาร์ตไทม์ร้านอาหารอิตาลี
ที่หูไม่มีต่างหูที่มักจะเสียบอยู่สามอัน ทรงผมไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปตรงไหนแต่ดูเรียบร้อยกว่าปกติ ยิ่งไปกว่านั้นพอหลับตาอยู่แบบนี้แล้วกลับดูอ่อนโยนราวกับไม่ใช่คนคนเดียวกันกับที่คอยสรรหาเรื่องไม่ดีมาทำกับซังอู
‘อะไรของแม่งวะเนี่ย’
ซังอูรู้สึกสับสนและไม่สบายใจไปในขณะเดียวกัน ตัวตนที่ไม่สามารถนิยามได้ด้วยคำคำเดียวนั้นไม่ง่ายเลย เขานิยามอีกฝ่ายไว้ว่า ‘อันธพาล ขยะ มะเร็งมนุษย์’ แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้าดูเหมาะกับคำว่า ‘สุภาพ เรียบร้อย เป็นผู้ใหญ่’ มากกว่า คุณสมบัติเหล่านั้นเหมือนเป็นข้อมูลคนละชนิด[1]ที่ใช้แทนกันไม่ได้
ทว่าซังอูรู้ดีว่าแจยองนิสัยเสียผิดกับหน้าตาที่ดูดี หลักฐานคือการที่เด็กเอกดีไซน์อย่างเขามานั่งเรียนวิชาคณิตศาสตร์วิศวกรรมนั่นเอง เขามาอยู่ตรงนี้เพื่อขัดขวางและทำลายการเรียนของซังอู แม้จะหลับตาอยู่เขาก็ยังคงทำตามเป้าหมายให้สำเร็จ
ซังอูกำดินสอกดแน่นแล้วกลับมาตั้งใจเรียนอีกครั้ง ระหว่างที่ครุ่นคิดว่าแจยองมีเจตนาอะไรกันแน่ บทเรียนก็ดำเนินไปถึง
