บทต่อไปแล้ว ขณะเรียนคาบที่สองของวิชา ‘คณิตศาสตร์วิศวกรรม 2’ ซังอูเรียนรู้ได้น้อยมากจนน่ากลัว นอกจากวิชา ‘วัฒนธรรมร่วมสมัยและทฤษฎีวัฒนธรรม’ ในวันพุธแล้ว วิชาอื่นล้วนเหมือนกันหมด เมื่อผ่านพ้นสองอาทิตย์นี้ไปและแจยองหายไปแล้ว ถ้าเขาอ่านหนังสือเพิ่มเติมด้วยตัวเองและฟังบรรยายในอินเทอร์เน็ต อย่างไรก็ต้องตามบทเรียนทัน แต่พวกอาจารย์มักจะเน้นย้ำเนื้อหาที่จะออกข้อสอบแบบเป็นนัยในชั้นเรียน ไม่มีทางที่เขาจะไม่เสียอะไรเลย
เพราะฉะนั้นช่วงที่แจยองกำลังงีบนี่แหละคือโอกาส ซังอูเพ่งสมาธิไปที่คำพูดของอาจารย์ และพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่อาจารย์พูด แต่น่าแปลกที่ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีสติของเขาก็ย้ายไปจดจ่อที่แจยองที่กำลังหลับลึกแทน
‘เดี๋ยวนี้แค่อยู่เฉยๆ ก็รบกวนเราได้แล้วสินะ เป็นความสามารถที่ยอดไปเลย’
ซังอูพยายามสุดพลังที่จะไม่มองไปทางนั้น แต่การต่อสู้อันดุเดือดระหว่างสติกับความต้องการก็จบลงภายในหนึ่งนาที และเขาก็หันไป
ในฐานะ Error แจยองงีบหลับอย่างสงบเสงี่ยม ซังอูถูกปกคลุมด้วยความรู้สึกที่ไม่สามารถสรุปได้ในประโยคเดียว และเขาไม่ชอบความรู้สึกนั้นเลย แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเลวร้ายที่แจยองซึ่งกำลังสวมหน้ากากคนปกติทำไว้
