ในวันพุธมีคาบเรียนวิชา ‘วัฒนธรรมร่วมสมัยและทฤษฎีวัฒนธรรม’ ติดกันสองคาบ แม้จะเป็นวิชาที่ยาก แต่วิชาเลือกในหมวดมนุษยศาสตร์ที่ซังอูเข้าเรียนในช่วงเวลานี้ได้มีแค่วิชานี้เท่านั้น ในเอกสารแผนการสอนมีศัพท์วิชาการอย่างโรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ต[1] หรือ บูรพาคดีศึกษา[2] ปรากฏอยู่เต็มไปหมด การอ่านเตรียมบทเรียนล่วงหน้านั้นไม่ง่ายเลย ดูเหมือนมันจะเป็นวิชาที่ยากสำหรับนักศึกษาสายวิทยาศาสตร์และวิศวกรรมศาสตร์โดยเฉพาะ ถ้าต้องกังวลเรื่องการรังควานของตัวก่อกวนด้วยล่ะก็ เขาต้องเรียนไม่เข้าใจเลยสักนิดแน่ๆ
ซังอูหลับตาแน่นขณะเข้าไปในห้องเรียนก่อนเริ่มคาบเรียนสิบเก้านาที มันต้องอยู่ตรงนั้นแน่ๆ แต่เขาไม่อยากเห็นกระเป๋าสะพายน่าเกลียดนั่น ทว่า เมื่อลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้ากลับสะอาดตา ที่นั่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดในห้องเรียนสะอาดสะอ้านเหมือนไม่มีใครนั่งมาก่อน
‘อะไรล่ะเนี่ย’
ซังอูประหลาดใจจนใจเต้นตึกตัก เขารีบพุ่งตัวไปนั่งบนเก้าอี้ราวกับได้นั่งบนบัลลังก์ ตอนแรกเขารู้สึกพอใจ แต่ก็กังวลมากพอกันเพราะไม่รู้ว่าจางแจยองจะทำอะไรอีก
ซังอูเปิดหนังสือเพื่ออ่านสิ่งที่จะเรียนวันนี้ล่วงหน้า เขาได้นั่งในตำแหน่งที่ถูกต้องและไม่ต้องเห็นสีแดงอยู่ข้าง
