ๆ ทำให้รู้สึกเหมือนได้กลับมาเรียนอีกครั้ง ขณะที่เขากำลังอ่านหนังสือ โต๊ะข้างๆ ก็มีกระเป๋าผ้าสีขาวโผล่มา ซังอูถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่
“ทำไมถอนหายใจแต่เช้าล่ะคะ”
เสียงที่ไม่คาดคิดทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ไม่ใช่แจยอง แค่เรื่องนั้นก็ทำให้ซังอูดีใจมากแล้ว แต่นักศึกษาหญิงที่สวมเสื้อแจ็กเก็ตจัมเปอร์สีเขียวเข้มคนนี้ดูหน้าคุ้นๆ
“จีฮเยค่ะ จีฮเย คนที่พี่ช่วยยกกล่องก่อนหน้านี้ แถมเรายังไปกินข้าวด้วยกันด้วยไงคะ”
หญิงสาวเอ่ยอย่างร่าเริงราวกับอ่านสีหน้าของซังอูออกแล้วนั่งลง ตอนนั้นเองซังอูถึงจำจีฮเยได้ คราวที่แล้วเธอไม่ได้มัดผมเหมือนตอนนี้เขาจึงจำไม่ได้ จีฮเยหันกายมาหาซังอูแล้วชวนคุย
“พี่ก็เรียนวิชานี้ด้วยเหรอคะ สนใจเรื่องปรัชญาเหรอ ฉันมาเรียนวิชานี้เพราะสนใจทฤษฎีพวกนักคิดฝรั่งเศสอย่างลากอง[3] หรือฟูโก[4]ไรงี้น่ะค่ะ”
“ฉันไม่สนใจหรอก มาเรียนเพราะต้องเรียนเท่านั้นแหละ”
“อ้าว จริงเหรอคะ ก็นะ ที่จริงฉันก็ต้องเรียนวิชาคอมพิวเตอร์ตัวหนึ่งเหมือนกัน พอดีเลย วันหลังฉันจะมาถามพี่ว่ามีวิชาอะไรง่ายๆ บ้าง ได้ยินว่าความแตกต่างระหว่างทฤษฎีประมวลสารสนเทศกับความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวิทยาการคอมพิวเตอร์…”
โชคดีที่คาบเรียน
