็จเขาก็ลุกขึ้นก่อนจะหันไปเห็นจางแจยองนั่งกินข้าวอยู่ท่ามกลางเพื่อนๆ ในโซนอื่น
“พี่คะ ฉันยังกินไม่เสร็จเลยนะ”
ซังอูสาวเท้าอย่างตื่นเต้น รีบเอาถาดไปวางที่จุดคืนถาดแล้วดื่มน้ำพรวดๆ ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง
“รอด้วยสิคะ!”
เขาได้ยินเสียงจีฮเยดังไล่หลังมา เธอวิ่งมาพร้อมกับผมที่สะบัดพลิ้วและแก้มที่แดงระเรื่อ ชุดที่เธอสวมใส่ทำให้เธอดูเหมือนสัตว์ประหลาดตัวเขียว
“ทำไมเหรอ”
“คะ?”
“เรียกทำไม”
“เปล่าค่ะ ก็แค่…ยังไงก็ไปทางเดียวกัน ไปด้วยกันก็ดีออกนี่คะ อีกอย่างนั่งกินข้าวคนเดียวมันน่าอายน่ะค่ะ”
‘หืม แปลกจังแฮะ’
ซังอูนึกสงสัย เขากินข้าวคนเดียวตลอดแต่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย
“งั้นไม่ต้องไปร้านชำแล้วค่ะ ฉันมีเรียนที่คณะมนุษย์ฯ พาฉันไปด้วยนะคะ”
“…ทำไมล่ะ”
จีฮเยพูดอย่างกับเป็นเด็กน้อยที่ถูกลักพาตัวไม่สมกับอายุทำเอาซังอูรู้สึกทำตัวไม่ถูก
“เดินเล่นหลังกินข้าวเสร็จดีต่อสุขภาพนะคะ ถ้าไม่อยากป่วยก็ควรไปเดินเล่นค่ะ”
‘ก็จริง’
