“…ดังนั้น เราจะเห็นว่าโลกแบ่งออกเป็นสองส่วนคือชนชั้นสูงที่มีอภิสิทธิ์และประชาชนทั่วไปที่ไร้อำนาจไงคะ เป็นแนวคิดที่ว่าพวกชนชั้นสูงคอยชักนำสังคมค่ะ”
“มันก็จริงไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นแนวคิดเห็นต่างที่เชิดชูประชาชนมีความสำคัญอะไรถึงไม่ถูกยกเลิกไปก่อนหน้านี้”
“ก็บอกแล้วไงคะว่าปัญหาไม่ได้อยูที่จริงหรือเท็จ เราจะทำความเข้าใจทฤษฎีทางสังคมด้วยการตัดสินถูกผิดได้ยังไงกันคะ”
ซังอูอภิปรายเนื้อที่เรียนในวันนี้กับจีฮเยพลางเดินไปบนทางเดินในตึกคณะมนุษยศาสตร์ เมื่อไม่ได้เห็นสีแดงแสบตา ซังอูก็ราวกับได้รับการปลุกใจจนไม่นึกประหลาดใจที่จีฮเยดูเฉลียวฉลาดกว่าที่เห็น
‘นี่แหละชีวิตปกติ’
หลังจากต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ถึงสองวัน แค่ชีวิตปกติชั่วขณะก็ทำให้ซังอูมีความสุขจนล้นปรี่ แม้จะนั่งข้างจีฮเยตลอดสองคาบ แต่เธอก็ไม่ได้รบกวนเหมือนใครบางคน ยิ่งไปกว่านั้นหลังจบคาบเธอยังช่วยอธิบายในจุดที่เขาไม่เข้าใจให้ฟังด้วย นับเป็นโชคสองชั้น
“คาบต่อไปพี่เรียนที่ไหนคะ”
“ฉันไม่มีเรียนแล้ว”
“น่าอิจฉาจัง… ฉันยังมีเรียนอีกตั้งสองตัวแน่ะ ข้าวกลางวันกินอะไรดีคะ”
จีฮเยพูดราวกับว่านั่งเรียนข้างกันก็ต้องไปกินข้าวด้วยกันอยู่แล้ว แม้ซังอูจะสงสัยว่ามัน
