าจจะเคยเห็นตามป้ายโฆษณาเสื้อผ้าก็เป็นได้ ซังอูคิดดังนั้นพลางยกยิ้มมุมปากข้างหนึ่ง
“พี่ ทำอะไรอยู่คะ!”
เสียงเร่งเร้าของจีฮเยดึงให้ซังอูได้สติ เขารีบสั่งพาสต้าที่มีกุ้งล็อบสเตอร์ทันที พนักงานจดรายการอาหารลงในกระดาษแล้วทวนรายการที่สั่งอีกครั้ง
“ต้องการอะไรเพิ่มไหมครับ”
“ใช้ส่วนลดนักศึกษา ม.ฮันกุก ได้ใช่ไหมคะ”
“แน่นอนครับ เรียนที่เดียวกับผมนี่เอง”
พนักงานเผยยิ้มพลางเขียนเครื่องหมายบางอย่างลงในใบเสร็จ จีฮเยหยิบบัตรนักศึกษาออกมาจากกระเป๋าสตางค์และเริ่มพูดไปเรื่อยอย่างตื่นเต้นดีใจ
“ฉันรู้ค่ะ ฉันเจอพี่บ่อยๆ เวลาเดินผ่านหน้าสินกำ[3] ปีที่แล้วฉันก็ไปดูละครเวทีเรื่องเซลส์แมนด้วยค่ะ เฮ้อ ยังจำได้แม่นเลยว่าหาตั๋วยากแค่ไหน”
พนักงานรับบัตรนักศึกษาของจีฮเยไปดูอย่างละเอียดแล้วคืนให้
“อยู่เอกฝรั่งเศสนี่เอง ถึงว่าสิ ดูมีเอก-กะ-ลักษณ์มากเลย”
น่าแปลกที่ฝ่ายนั้นมองตรงมาที่ซังอูขณะที่พูด สายตาคู่นั้นดูไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไร
“ฮ่าๆ! มีแค่ฉันคนเดียวค่ะที่อยู่เอกฝรั่งเศส ส่วนพี่ชายคนนี้ไม่ใช่ พี่ซังอูอยู่เอกอะไรนะคะ”
ซังอูไม่อยากพูดเรื่องคณะที่เรียนกับคนที่ไม่รู้จัก อีกทั้งเขายังคิดว่ามันไม่ถูกต้องที่ผู้ชายคนนี้
