จะมาจ้องหน้าเขาตั้งแต่เจอกันครั้งแรก
“ไม่ต้องทำงานเหรอครับ รับออเดอร์แล้วก็ไปสิครับ”
สิ้นคำ ทั้งโต๊ะก็ตกอยู่ในความเงียบ จีฮเยทำหน้าเหมือนเห็นผี แต่รอยยิ้มบิดเบี้ยวของพนักงานกลับดูชัดเจนขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“เสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ นะ”
อีกฝ่ายพึมพำเหมือนอยากให้ได้ยิน จากนั้นก็เก็บใบเสร็จกับปากกา แล้วพูดทิ้งท้ายว่ารออาหารประมาณยี่สิบนาที เมื่อฝ่ายนั้นเดินไปแล้ว จีฮเยก็สังเกตท่าทีของซังอูพลางเอ่ยถาม
“พี่โกรธเหรอคะ”
“เปล่านี่”
ซังอูตอบไปตามความจริง แต่จีฮเยดูเหมือนจะไม่เชื่อ
“ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้พี่รู้สึกแย่จริงๆ นะคะ ถ้าพี่รู้สึกไม่ดี ฉันขอโทษค่ะ บางครั้งฉันก็พลั้งปากไป”
“ก็บอกว่าเปล่า”
“ขอโทษค่ะ!”
จีฮเยค้อมศีรษะพลางถูมือเป็นแมลงวัน
“พอเถอะ ก็บอกว่าไม่ใช่ไง”
“ค่ะ…”
“บอกให้พอ”
ซังอูหันหน้าไปทางอื่นอย่างรำคาญใจ ในตอนนั้นเองเขาก็ได้สบตากับพนักงานชายที่มารับออเดอร์โดยไม่ได้ตั้งใจ เขาแค่จะมองอากาศเท่านั้น แต่แทนที่อีกฝ่ายจะหลบตา กลับยิ่งจ้องซังอูเขม็งพลางเช็ดแก้วไวน์ไปด้วย พวกเขาแข่งจ้องตากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่ซังอูจะเป็นฝ่ายหันหน้าหนี
“ผู้ชายคนนั้นเอาแต่มองฉันอยู่ได้”
“ไม่หรอกค่ะ… เฮ้ย จร
