”
เมื่อป้อนฟีดแบ็ก[3]กลับไป คำพูดก็จะกลายเป็น ‘พลาดโอกาสเรียนต่อดีๆ ไปซะแล้วนะครับเนี่ย’ ซึ่งเป็นการอธิบายตามความเป็นจริง เขาพูดได้ ไม่เสียหาย ทว่าถ้อยคำถากถางก็ดังขึ้นเสียก่อน
“ไอ้เวรนี่แม่ง คนบ้าชัดๆ เลยนี่หว่า”
ซังอูได้ยินคำพูดแบบนี้บ่อยแล้ว จึงไม่ได้รู้สึกอะไรสักนิด แจยองหมุนเก้าอี้หันหน้าเข้าจอคอมอีกครั้ง แล้วหยิบตะเกียบขึ้นมาคนรามยอนในถ้วย
“อืดหมดแล้ว แม่งเอ๊ย”
เขาดันถาดวางถ้วยรามยอนคืนให้ซังอู
“เก็บไปซะ”
ซังอูรับถาดมาโดยไม่พูดอะไร ขณะทำท่าจะเดินออกไป แจยองก็เรียกไว้
“นี่”
“ทำไมครับ”
“พวกเราอย่าได้เจอกันอีกเลย”
นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดตั้งแต่ฟังมา ซังอูรู้สึกเหมือนขับไล่ศัตรูออกไปได้โดยไม่ตั้งใจ เพราะอีกฝ่ายกำลังโบกมือด้วยสีหน้าเอือมระอา
“ผมจะเลิกงานตอนสี่ทุ่ม รุ่นพี่ค่อยออกมาหลังจากนั้นก็แล้วกันครับ”
“ไอ้ประสาท”
‘พูดอะไรวะ ไอ้มะเร็งอันธพาล’
ซังอูก่นด่าในใจและออกจากเขตสูบบุหรี่ไป
