”
“เข้าใจแล้วครับ งั้นก็เชิญรุ่นพี่ทำตัวเป็นขยะต่อไปแล้วก็ไม่ต้องติดต่อผมอีกนะครับ”
“เชี่ย แม่งสุดว่ะ”
แจยองดับบุหรี่กับที่เขี่ยบุหรี่ด้วยสีหน้าเย็นชาแล้วจ้องตาซังอู
“กูได้ขอให้มึงคุกเข่าขอโทษไหม? ได้ขอให้มึงไปขอคะแนนจากอาจารย์ให้กูไหม? ถ้าอยากให้เรื่องมันจบสวยๆ มึงก็ควรจะทำเป็นละอายใจหน่อยหรือเปล่า นี่กูทำแบบนี้เพื่อให้มึงมาจับผิดกูเหรอ”
ดูเหมือนอีกฝ่ายกำลังโกรธ แต่ซังอูกลับไม่เข้าใจกับคำพูดวกวนนั้น
“ผมไม่เข้าใจว่ารุ่นพี่กำลังพูดอะไร รุ่นพี่อยากให้ผมทำอะไรก็บอกมาตามตรงเถอะครับ”
แจยองทำสีหน้าเหมือนถูกโจมตี แม้ว่าซังอูจะไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น ฝ่ายนั้นอ้าปากพะงาบๆ อย่างพูดไม่ออก ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ความไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้า
“ไหนพูดว่า ‘ผมเสียใจจริงๆ ครับที่ทำให้รุ่นพี่ต้องพลาดโอกาสดีๆ ในการไปเรียนต่อต่างประเทศ’ ซิ”
นั่นไม่ใช่เรื่องยาก ซังอูอ้าปากอย่างมั่นใจแต่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา เพราะประโยคนั้นมีบางส่วนที่ไม่เป็นความจริง
“ก่อนอื่นรุ่นพี่ต้องแก้ความเข้าใจผิดๆ สองข้อนะครับ หนึ่ง รุ่นพี่เรียนไม่จบเพราะไม่เข้าเรียนและไม่ทำงานส่ง ไม่ใช่เพราะผม และสอง ผมไม่ได้รู้สึกเสียใจครับ
