้ว
“ผมไม่เข้าใจครับว่าทำไมเรื่องนั้นถึงเป็นความผิดของผม”
ตอนมัธยมต้นเขาเคยเถียงครูแบบนี้แล้วถูกตบหน้ากลับมา ภายหลังเขาก็ถูกตักเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าถ้าอยากมีชีวิตที่ดีในภายภาคหน้าก็จงปรับปรุงตัวเสีย หลังจากนั้นเขาก็ควบคุมตัวเองมาโดยตลอด แต่เขาปากไวพูดจาห้วนแห้งไปเสียแล้ว ถึงอย่างนั้นแจยองกลับตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้านายไม่ไปพูดเรื่องไร้สาระกับอาจารย์ ฉันก็คงเรียนจบไปแล้วไหม เพราะนาย ฉันถึงต้องล้มเลิกแผนเรียนต่อที่ต่างประเทศไง เพราะไอ้สองหน่วยกิตเวรนั่น”
“นั่นไม่ใช่ความผิดของผมนี่ครับ”
“ซังอูยา”
“อย่าทำเหมือนสนิทกันสิครับ ถ้าให้คนมาเช็กชื่อแทนแล้วเรียนจบได้ นักศึกษาที่เข้าเรียนคงดูโง่มากเลยนะครับ แล้วผมดูเป็นคนว่าง่ายที่ยอมใส่ชื่ออันธพาลที่หวังจะได้คะแนนโดยไม่ทำอะไรลงในรายงานงั้นเหรอครับ ผมคนนี้น่ะเหรอ?”
การโต้แย้งของซังอูไม่ได้ทำให้แจยองเผยสีหน้าตกใจเลยสักนิด
“เป็นคนแบบนี้เองสินะ ก็ดูเป็นแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ”
“ผมไปได้หรือยังครับ รุ่นพี่?”
“ยัง กูยังพูดไม่จบ”
เขาอัดบุหรี่เข้าไปเต็มปอดแล้วพ่นควันออกมา
“มึงไม่ต้องมาตัดสินกู มึงเป็นบาทหลวงเหรอ เป็นตำรวจหรือไง อย่ามาทำเป็นสั่งสอนน่า ไอ้เวรนี่
