ฉลาดพอที่จะเข้ามหาวิทยาลัยได้ อย่างน้อยก็น่าจะเข้าใจเรื่องนี้นะครับ”
แจยองกอดอกเผยรอยยิ้มบิดเบี้ยว
“คะแนนอะไรกัน มันหมดช่วงแก้คะแนนไปตั้งนานแล้ว”
“ถ้าอย่างนั้นทำไมต้องมารั้งผมไว้แล้วหาเรื่องผมด้วยล่ะครับ”
“หาเรื่องอะไรล่ะ นายเป็นรุ่นน้องที่ซูยองแนะนำมา ไหนจะเรื่องโปรเจกต์ที่ต้องทำอีก ฉันก็เลยอยากคุยด้วยเท่านั้นเอง ฉันพยายามจะฟังเหตุผลของนาย ถ้าเข้าใจกันตรงไหนก็แก้ เพื่อให้เรื่องมันผ่านไปด้วยดีต่างหาก”
“ผมไม่อยากคุยอะไรกับรุ่นพี่ครับ”
“งั้นก็บอกมาตรงๆ ดิ”
ซังอูรู้สึกว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายดุดันขึ้น
“ว่าไง? ซังอู มารยาทแม่งหายไปไหนหมดวะ”
ซังอูรู้สึกทึ่งในทักษะการด่าอย่างสงบนิ่งของอีกฝ่าย เขาคอยแตะโทรศัพท์เพื่อจะได้หยิบออกมาโทรแจ้งตำรวจได้ทันเวลาเมื่อเห็นท่าไม่ดี แต่นี่มันเบาเกินไป เขาไม่รู้จริงๆ ว่าต้องตอบโต้อย่างไร
“มันเชื่อได้ยากนะครับว่ารุ่นพี่แค่อยากคุยกับผมจริงๆ รุ่นพี่กำลังแค้นใจเพราะคิดไปเองว่าผมทำให้รุ่นพี่เรียนไม่จบอยู่ไม่ใช่เหรอครับ”
แม้ใจหนึ่งจะคิดว่าถ้าขอโทษเสียตรงนี้ เรื่องก็คงจะจบๆ ไป แต่ซังอูก็ยังคงทำตามที่ตั้งค่าไว้ เขาได้เขียนคำสั่งให้อีกฝ่ายเป็น ‘ศัตรู’ ไปเรียบร้อยแล
