ซังอูตกใจมากจนวิ่งออกจากห้องประชุมมาโดยไม่ได้เก็บสมุดและอุปกรณ์ต่างๆ ด้วยซ้ำ เขาเอาแต่หนีโดยไม่คิดจะหันกลับไปมองด้านหลัง จึงไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเรียกเขา ไล่ตามมา หรือแค่นั่งอยู่ที่เดิม
ความทรงจำเมื่อยี่สิบนาทีก่อนหายเกลี้ยง เมื่อกลับถึงห้อง ซังอูก็ล็อกประตูถึงสามชั้นแล้วพักหายใจ เขาล้มลุกคลุกคลานระหว่างวิ่งขึ้นบันได ตอนนี้เข่าจึงปวดแสบไปหมด ร่างโปร่งเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบน้ำออกมาดื่มอย่างกระหาย
“บ้าไปแล้ว”
ซังอูเหม่อไปครู่ใหญ่ก่อนจะรวบรวมความกล้าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและพบว่าไม่มีสายเรียกเข้า เขาปลดบล็อกให้ ‘มือไม่พาย 3’ ด้วยมืออันสั่นเทา จากนั้นข้อความและแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับสองสามสายก็โผล่ขึ้นมา เมื่อห้าวันก่อน ‘มือไม่พาย 3’ หรือจางแจยองส่งข้อความมาขอความเห็นใจและขอนัดเจอกับซังอู เขายอมรับผิดเรื่องที่ไม่ได้ติดต่อหัวหน้ากลุ่มโดยตรง แต่เขาก็อธิบายสาเหตุกับสมาชิกคนอื่นๆ ในกลุ่มแล้ว นอกจากนี้ยังมีข้อความที่ดูเหมือนเป็นการข่มขู่อยู่ด้วย
[มือไม่พาย 3: ทำแบบนี้แล้วนายจะต้องเสียใจ _2 วันก่อน]
