และนั่นเป็นข้อความสุดท้าย
ซังอูไล่สายตาอ่านข้อความอย่างรวดเร็วก่อนจะกลับมาเยือกเย็นอีกครั้ง นึกว่าจะเป็นดีไซเนอร์มากความสามารถ เอาเข้าจริงก็เป็นแค่คนนิสัยเสีย ผิดแล้วพาล และไร้จิตสำนึกเท่านั้น โชคดีที่รู้ก่อนจะเริ่มทำโปรเจกต์ แม้จะเสียดายอยู่บ้างเพราะหลังจากได้เห็นภาพวาดของอีกฝ่ายแล้ว เขาก็ค่อนข้างคาดหวัง แต่คงต้องตัดใจเท่านั้น ซังอูไม่คิดจะร่วมมือกับพวกอันธพาล แม้สักนิดก็ไม่คิด หมอนั่นก็คงไม่อยากทำงานร่วมกับซังอูเหมือนกันแน่ๆ
‘เราไม่ได้ทำอะไรผิด’
แม้จะเกิดความบาดหมางที่ไม่คาดคิดขึ้น แต่ซังอูก็มั่นใจว่ามันเป็นความผิดของหมอนั่นทั้งหมด ถึงอย่างนั้นความรู้สึกอัดอั้นตันใจก็ยังไม่หายไป ซังอูเอาแต่ชำเลืองมองโทรศัพท์อยู่ค่อนคืน ทั้งที่ไม่มีเหตุผลให้ต้องทำแบบนั้น ก่อนจะเผลอหลับไปในตอนเช้ามืด
เช้าวันต่อมา แจ้งเตือนข้อความเข้าก็มารออยู่ก่อนแล้ว
[มือไม่พาย 3: ซังอูยา[1]มาคุยกันเถอะ _08:56]
