‘ว่าแล้วเชียว’
ซังอูถอนหายใจพลางลุกไปต้มรามยอน เขาตวงน้ำ 450 มิลลิลิตรตามสูตร และใช้เวลาต้มนานกว่าปกติ หักก้อนเส้นเป็นสองซีกใส่ลงในหม้อ ระหว่างรอให้ซุปเดือด ซังอูก็นึกย้อนไปถึงวิธีที่ตนใช้แก้ไขความขัดแย้งในอดีต คู่กรณีของเขามักจะสบถด่าด้วยความโกรธที่เข้าครอบงำ และบางครั้งก็ถึงขั้นเหวี่ยงกำปั้น ซังอูไม่วิ่งเต้นไปตามอารมณ์ เขาตอบโต้จุดอ่อนของคนพวกนั้นอย่างสมเหตุสมผล แทนที่จะตอบโต้ความรุนแรงด้วยความรุนแรง เขาเลือกที่จะถอยหนึ่งก้าวแล้วแจ้งตำรวจ ในครั้งนี้ก็เช่นกัน
เขตสูบบุหรี่มีควันบุหรี่ลอยตลบอบอวล ซังอูถือถาดรองถ้วยเดินไปยืนอยู่หน้าโต๊ะหมายเลย 32 ชายหนุ่มนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้จนสุดพลางสูบบุหรี่ เมื่อซังอูวางถาดลง อีกฝ่ายก็หมุนเก้าอี้กลับมาแล้วเงยหน้าจ้องซังอูเขม็ง วันนี้ฝ่ายนั้นสวมเสื้อสเวตเตอร์สีแดงปักลายบนหน้าอก แค่เห็นก็รู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าแล้ว ภาพลักษณ์ของเขาดูเหมือนอันธพาลมากจริงๆ
‘ไม่ชอบเลยจริงๆ’
วินาทีที่ซังอูหันหลังกลับ อีกฝ่ายก็พูดขึ้น
“ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าคุณรุ่นน้องผู้แสนซื่อตรงของเราทำงานอยู่ที่นี่”
จางแจยองมุ่นหัวคิ้วเล็กน้อยพลางขยี้บุหรี่ให้ดับในที่เขี่ยบุหรี่ แล้วค่อยๆ เ
