บทที่ 113 ผีโรคระบาด (2)
ภูเขาเสี่ยวเหวินคือชีพจรมังกรที่เหลืออยู่ของภูเขาซานไท่ เฝ่ยไป๋ลู่มองมันจากระยะไกล แต่กลับไม่เห็นร่องรอยของชีพจรมังกรที่เหลืออยู่บนภูเขาเสี่ยวเหวินเลย
เดิมทีเธอสงสัยว่าชีพจรมังกรอาจมีความผิดปกติ จนเมื่อปีนเขาขึ้นมาด้วยตัวเอง และชมทิวทัศน์ของภูเขาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงก็ได้ยืนยันการคาดเดาในใจ
หลังจากเกิดเรื่อง ภูเขาเสี่ยวเหวินก็ถูกปิด ซูม่านม่านทำการตัดสินใจครั้งใหญ่ด้วยการเชื่อใจเธอในครั้งนี้ และพาเฝ่ยไป๋ลู่ขึ้นเขา
ครั้นพอเห็นสีหน้าเฝ่ยไป๋ลู่เปลี่ยนไปอย่างมาก ซูม่านม่านก็อดไม่ได้ที่จะกังวล “มีปัญหาบางอย่างสินะคะ”
ดวงตาของเฝ่ยไป๋ลู่นั้นราวกับเต็มไปด้วยไฟโกรธ “ปัญหาใหญ่มากด้วย! สิ่งที่พวกคุณทำในช่วงหลายปีที่ผ่านมา มันผิด!”
นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นท่าทางที่เคร่งขรึมของเฝ่ยไป๋ลู่ ทำให้หัวใจของซูม่านม่านดิ่งวูบ
คำว่า ‘มังกร’ ถูกยืมมาใช้ในหลักฮวงจุ้ยเพื่อแทนทิศทางการขึ้นลง การเลี้ยว และการเปลี่ยนแปลงของภูเขา
ภูเขาเสี่ยวเหวินเป็นสาขาเล็ก ๆ ของชีพจรมังกร คนของหมู่บ้านเสี่ยวเหวินตั้งรกรากที่นี่ในสมัยราชวงศ์ฉิน นอกเหนือจากภัยพิบัติเมื่อหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา ฝนฟ้าก็ยังคงตกตามฤดูกาล มันจึงได้รับประโยชน์จากสภาพภูมิประเทศที่สูงและบริเวณตรงกลางต่ำ
“พื้นที่โดยรอบสูง กลางต่ำเป็นแหล่งรวบรวมชี่ เหมาะแก่เป็นจุดรวบรวมเพราะไม่กระจาย การรวบรวมชี่คือการมีชีวิต ที่ใดมีชีวิต ทุกอย่
