บทที่ 112 ผีโรคระบาด (1)
‘คนพื้นเมือง’ ทั้งสี่คนในห้องโถงบรรพบุรุษจับจ้องไปที่เฝ่ยไป๋ลู่เขม็ง
หากก่อนหน้านี้พวกเขาเหมือนซากศพที่เดินได้ เวลานี้พวกเขาก็เหมือนหมาป่าที่ดุร้าย
มีเพียงเหมียวจื่ออั๋งผู้ชาญฉลาดเท่านั้นที่สีหน้ายังคงสับสน
“หลังจากคอของชายที่มีรอยสักมีรอยฟันอยู่ ถ้าฉันเดาไม่ผิด นี่คือรอยกัดของหุ่นเชิดกายเนื้อ ในวันรุ่งขึ้นคนที่ถูกกัดจะกลายเป็นหุ่นเชิดตัวต่อไป จนกว่าเขาจะกัดคนถัดไป เป็นวงจรเช่นนี้”
“พวกคุณเป็นกลุ่มคนที่ติดอยู่ในห้องโถงบรรพบุรุษมานาน จึงรวมตัวกัน ในกลุ่มของพวกคุณยังมีผู้หญิง มีคนแก่ มีคนตัวผอม ร่างกายอ่อนแอ ท่าทางเซื่องซึม ดูเผิน ๆ พวกคุณไม่ได้มีภัยคุกคามใด ๆ จึงทำให้คนคลายความระมัดระวังตัวลง”
“แต่ที่จริงแล้วพวกคุณอาศัยข้อมูลเลวร้ายที่รู้มาก่อนแล้วแสร้งทำเป็นยอมแพ้แล้วค่อย ๆ ฆ่าคนที่เข้ามาทีหลัง”
เฝ่ยไป๋ลู่ชี้ไปที่โต๊ะซึ่งมีชามข้าวที่ทานวันนี้แล้วยังไม่ได้เก็บ
“ในเจ็ดชาม มีอยู่ชามหนึ่งที่ใส่หนอนพิษกู่ คนที่กินหนอนพิษกู่จะกลายเป็นเป้าหมายของหุ่นเชิดกายเนื้อ คุณปกปิดข้อมูลนี้ เพื่อความอยู่รอดของตัวเอง เอาอาหารมื้อสุดท้าย*[1] ชามนั้นให้คนที่มาทีหลัง”
ไม่ใช่คุณตาย ก็เป็นฉันที่ตาย
สิ่งต่าง ๆ เช่นความยุติธรรมและมนุษยชาติ ไม่มีอยู่สำหรับสถานที่เช่นนี้
“การทำชั่วซ้ำแล้วซ้ำเล่าจะนำไปสู่การทำลายตัวเอง” เฝ่ยไป๋ลู่มองตรงไปยังพวกเขาทั้งสี่คนด้วยสายตาที่คมกริบดุจมีด
เธอพู
