บทที่ 111 หุ่นเชิด (2)
“พูดมาสิ” เฝ่ยไป๋ลู่ใจเย็นและมั่นคง เพราะเธอในตอนนี้ก็สอบถามข้อมูลมาได้ไม่น้อยเช่นกัน
สายตาของเธอจับจ้องที่สี่คนนั้นตลอดเวลา
ในที่สุดเขาก็ได้แสดงบทบาทแล้ว เหมียวจื่ออั๋งกระแอม พยายามเรียบเรียงคำพูด “หมู่บ้านเสี่ยวเหวินแห่งนี้คือหมู่บ้านบนภูเขาเล็ก ๆ ในเขตซุย ตั้งอยู่ที่ภูเขาเสี่ยวเหวินที่อยู่ปลายสุดของภูเขาซานไท่”
“มีข่าวลือว่าบริเวณนี้เป็นบ้านเกิดของเจ้าชายราชวงศ์หนึ่ง หลังจากสิ้นพระชนม์แล้วเจ้าชายก็ถูกฝังอยู่ที่นี่ ดังนั้นจึงดึงดูดผู้คนที่ชื่นชอบการผจญภัย ปรมาจารย์ฮวงจุ้ย และแน่นอนว่ามีพวกโจรปล้นสุสานด้วย…”
ทั้งสี่คนนั้นสีหน้าหงุดหงิด เหมือนไม่พอใจที่เหมียวจื่ออั๋งพูดเรื่องไม่สำคัญเหล่านี้
กระทั่งบางคนยังใจร้อน และต้องการเร่งให้เหมียวจื่ออั๋งพูดเรื่องพวกนี้เร็ว ๆ บางทีอยากจะพูดเองเสียเลย
เหมียวจื่ออั๋งจ้องมองกลับไป
ในสายตาของคนกลุ่มนี้ สิ่งที่เขาพูดล้วนไม่สำคัญ แต่ถ้าคนที่มีความรู้ ย่อมเข้าใจความหมายคำพูดของเขาได้อัตโนมัติ
ภูเขาซานไท่คือเส้นชีพจรมังกรสายหลักของเมืองเจียง!
“หมู่บ้านเสี่ยวเหวินตั้งอยู่บนชีพจรมังกรที่เหลืออยู่ แต่ว่าฉันไม่เห็นร่องรอยของชีพจรมังกรใดเลย ถ้าอย่างนั้นแล้วอาจมีความผิดปกติเกิดขึ้นกับชีพจรมังกรก็ได้” เฝ่ยไป๋ลู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “นอกจากนี้ ที่นี่ก็ไม่เหมือนสุดยอดทำเลทองของฮวงจุ้ยที่จะเป็นสุสานของเจ้าชายได้เลย”
ถ้าเป็นสุด
