ดเน้นคำพิพากษาสุดท้ายของตนทีละคำทีละประโยค “ฉันจะช่วยชีวิตพวกคุณ แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยพวกคุณไป”
เหมียวจื่ออั๋งปิดปาก อยากจะอาเจียน
ให้ตายเถอะ! ทำไมเขาถึงต้องเจอเรื่องแย่ ๆ ตลอดเลย?
ในโลกนี้คงมีแต่เขาที่ต้องเจ็บตัวสินะ
……
ซูม่านม่านซึ่งอยู่บนเตียงถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงอันแผ่วเบา เธอพลิกตัว ดวงตาง่วงงุน ไม่ลืมที่จะพึมพำ “พี่จือซิน พี่ออกไปข้างนอกตอนดึกอีกแล้วเหรอ? มีคนนอกมาอีกแล้วเหรอคะ? หรือว่าเทพเจ้าภูเขามีคำสั่งอะไรอีก?”
ความตึงเครียดรอบตัวซูจือซินหายไป สีหน้าและระหว่างคิ้วอ่อนลงมากแล้วพูดกล่อมว่า “ไม่มีอะไรจ้ะ เธอรีบนอนเถอะ”
ผมสีดำขลับอันอ่อนนุ่มของซูม่านม่านแผ่สยายบนเตียง แก้มขาวใสกดลงบนหมอน ท่าทางมีเสน่ห์และไร้เดียงสาอย่างมาก “ค่า พี่เองก็รีบนอนนะคะ”
“ตกลงจ้ะ” หัวใจของซูจือซินอ่อนลง
เธอเอื้อมมือมาแตะหน้าซูม่านม่านเบา ๆ ขนตาหนาทำให้เกิดเงาทอดลงมา ปกปิดความรู้สึกในดวงตา
หลังจากที่ซูม่านม่านหลับใหลไปอีกครั้ง ซูจือซินกำด้ายสีเงินไว้กลางฝ่ามือ ในที่สุดก็ตัดสินใจไปเคาะประตูห้องปู่ซู
“ดังนั้น เธอก็เลยยอมให้คนนอกคนนั้นปลุกปั่น สงสัยเทพเจ้าภูเขา? สงสัยตำนานที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นงั้นเหรอ?”
“เทพภูเขาอนุญาตให้เธอเรียนวิชาสร้างหุ่นเชิด เพื่อให้เธอปกป้องหมู่บ้าน ตอนนี้เธอจงใจจะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามหมู่บ้านงั้นเหรอ?”
“หมู่บ้านไม่ดีตรงไหน? ทำไมถึงอยากไปข้างนอก?”
ปู่ซูคำรามด้วยความโกร
